Şengül Yiğit

M Vitamini

2011-12-08T07:43:00.002+02:00

Neyzen Tevfik dar koridorda giderken bir kabadayı ile karşılaşıyor ve yol istiyor. Kabadayı “Ben ciğeri beş para etmez insanlara yol vermem” diyor. Neyzen bakıyor, kenara çekiliyor “ben veririm” diyor.

En zor ve sıkıntılı anlarda mizahla korkuyu yenmek olayın yönünü değiştirmek mümkündür.

Yaşadığımız üzüntüler, korkular sorunlarımızın sonucu değildir. Bakış açımızın sonucudur.

Bizi üzen şey olaylar değil o olaylara verdiğimiz anlam, o olayları nasıl değerlendirdiğimizdir.

Mizah duygusu yerinde kullanıldığında üzüntüleri belaları küçültür, şekil değiştirtir.

Mizah duygusu veya M vitamini psikolojimizi besleyen özelliklerdir.

Mizah olaylara bakış açımızı değiştirir.

Olaylara verdiğimiz anlamı sorgulamamızı sağlar.

Mizah zaafları, kırgınlıkları kabul edip fark ettiğimizi gösterir.

Mizah özgür olduğumuzu gösterir.

Özgüvenimizin olduğunu da işarettir.

Mizah duygusu olan insan, empatik iletişimde başarılıdır. Başka insanın acısını, kederlerini, mutsuzluğunu anladığını göstermiş olur.

Üzüntülü durumda gülünecek bir şey bulmak zekice davranıştır.

Korkular, takıntılar, üzüntüler içerisindeki insan kendisiyle dalga geçmeyi başarırsa kendini aşmış demektir.

Karşı tarafı küçümsemeyen bir mizah dostluk bağlarını güçlendirir.

Güler yüz, nükteli sözler sevdiklerine verilen çok değerli hediyelerdir.

Ölçülü şaka uzaklıkları yakınlaştırır.

Sevgi dolu bakış, bedensel mesaj her şeyin içini dışına çıkarır.

Gülmeyi başaran insan stresini kontrol altına almayı başarmada önde demektir.

GÜLME REÇETESİ

Mizahın iyileştirme etkisi asırlardır söylenir. Dr. James Walsh Kahkaha ve Sağlık (Laughter and Health) isimli kitabında gülüşün yaşam salgılarını canlandırdığı ve hastalıklara karşı vücut direncini artırdığını söylemektedir.

On dakikalık içten bir gülüşün ağrı kesici etkisi yaptığı, iki saat ağrısız ve acısız uyku sağladığı ileri sürülmektedir.

Gülebilmek, özellikle hep mütebbessim olabilmek pozitif bir duygudur. Pozitif duyguların iyileştirici etkisi insanda ümit duygusunu güçlendirdiği bilinmektedir.

Depresyondaki bir hasta çoğu zaman gülmeyi unuttuğunu söyler. Böyle insanı içten güldüremezsiniz. Bu o kişinin elinde değildir. Beyinde gülmeyi yöneten mimik ve jestleri düzenleyen başta amigdal olmak üzere duygusal hücre gruplarının işlevi bozulmuştur. Melankolik yüzü güldüremezsiniz. Fakat sevgi dolu mütebbessim, şefkatli hekim ilaçlardan daha çok o hastaya güven verecektir. Depresyondaki insanın yakınları nasihat, “takma kafana, iradeni kullan” gibi tavsiyeler yerine güler yüzlü, tatlı dilli, sevgi dolu bakışlı yaklaşımla o insanın iç dünyası ısınıp aydınlanmış olacaktır.

Doktora hastası geliyor, doktor ona ilaç verdikten sonra ilerde bir soytarı var ona git, tedavine iyi gelir diyor. Hastanın cevabı “ o soytarı benim, doktor bey”

Bu Depresyon olgusu gülme sanatçıları da depresyona girebilirler fakat daha kolay çıkacakları kesindir.

MİZAHIN DÜZEYİ

Herkesin çok farklı espri anlayışı vardır. Bunun için mizah riskli bir iştir. Bazı şakalar dostlukları yıkabilir. Etnik esprilerin bazı gruplarda tepki çekmesi doğaldır. Birini incitmek istediğinizde yapılan espriler hedef alınan kişiyi yargılar, espri yapan kişinin egosunu tatmin eder. Böyle sevgisiz espriler olumsuz duygulara sebep olur.

Tesirli bir ilaç almadan önce nasıl kullanılacağı, etkisi, riskleri, faydaları bilinmelidir. Mizahta etkili bir ilaçtır. Düşünerek alınmalıdır. Bu ilaca herkesin az çok ihtiyacı vardır.

FIKRALAR

İnsanlar aşağılamayan, kızdırmayan, etnik ayrımcılık yapmayan fıkraları anlatmak beceri ister.

Mizahın ana kaynağı olarak bilinene fıkralar toplumun kültürünü yansıtır.

Fıkra anlatmadan önce dinleyicileri tanımak gerekir. Uygun zamanlama, yetenek ve bol pratik gerektir. Herkes fıkra anlatmayı beceremez, fakat öğretici fıkraların verdiği mesajlar çok değerlidir.

Fıkra anlatmanın riskini azaltmak için çok sayıda kişiye anlatmak gerekir.

AĞLAMA REÇETESİ

Minesotalı biyokimyacı Dr. W. Frey... üzüntü gözyaşları ile mutluluk gözyaşları birbirleriyle ilişkilerini ayırt etti. “Crying: The Mystery of Tears (Ağlamak: Gözyaşlarının Sırrı)” isimli kitabında ilginç örnekler veriyor. Soğan soyarken oluşan gözyaşı ile duygusal gözyaşlarının protein yapılarının farklı olduğunu açıkladı. Duygusal gözyaşları yüksek protein içeriyor stres sonucu oluşan zararlı maddeler gözyaşı ile dışarı atılıyor.

Gözyaşları bastırıldığında veya ağlamaya karşı negatif bir tutum varsa asıl sorun ordadır. Böylece kişilerde mide, bağırsak hastalıları daha yüksek oranda bulunmaktadır.

İRONİYE GÜLEBİLMEK

Hayatta insanlar her zaman beklediklerini elde edemezler. Düşüncelerinin tamamen tersi olabilir. Bu ironik bir durumdur.

İnanılmaz terslikler insana güler misin, ağlar mısın ? dedirtir. İnsan yaşlandıkça ironik durumlarda daha çok mizah çıkarabilir.

Nasrettin Hoca silah taşımanın yasak olduğu bir dönemde büyük bir bıçakla zaptiyelerce yakalanır. Saldırması cübbesinin altında zaptiyeler sorguya başlarlar. Hocanın cevabı ilginçtir. “Ben bununla kitaplardaki yanlışları kazıyorum” der. Zaptiyeler güler. “Ama hoca bu koca saldırma ile mi?” Hoca “Vallahi öyle yanlışlar oluyor ki bu bile az geliyor” der.

Bu örnek gibi kültürümüz ironiye gülebilen Hoca, temel fıkraları ile doludur. Her halde imparatorluk stresini böyle kaldırabilmişiz.

KENDİ KENDİNE KONUŞMAK

Özellikle batı toplumunda insanların çoğu stresli sorunlarla başa çıkmak ve kaygıyı azaltmak için kendi kendine konuşmaya çok başvururlar.

İç diyaloglar yürütme yeteneği çocuklukta başlar. Çocuklar oyunlarda kelime ve kafiyeleri tekrarlar, odada birisi var gibi konuşurlar, işaretler yaparak durumlarını anlatırlar. Çocuklar düşünürken sesaltı dil hareketlerini sıklıkla yaparlar.

Kendi kendine konuşma çocuklukta yeni davranışları öğrenmenin bir yoludur. Fakat büyüklerde sesli düşünme kaygıyı azaltma yoludur.

Hayatın ve olayların acımasızlığına karşı insanlar duvarla konuşarak beyin fizyolojilerini düzeltebilirler. Çünkü tekrarlanan düşünceler beynin yüksek merkezleri Kortekste etkinlik başlatır. Beyin yüksek merkezleri olumlu mesajlar aldığında duygusal beyin bölgeleri olan limbik sistem abartılı kimyasal salgılar ve hormonlar daha az salgılar ve otonom sinir sisteminin çalışma ahengi normalleşir.

Kendi kendine konuşmayı otomatikleştirmek stres azaltıcı bir teknik olarak işe yarar. Sorunlarla dalga geçmeyi başarabilenler kendi kendilerine yapmış olurlar.

Prof. Dr. Nevzat TARHAN

"Stresi Mutluluğa Dönüştürmek", Timaş Yay, 2002

2011-11-08T07:57:00.001+02:00

Bayram sabır, bayram ağıt, bayram yas...
Bayram yoksul çocukların gözlerinde gözyaşı...
Bayram unuttuğumuz eski arkadaş,
Bayram suyu kurumuş bir pınar başı...

O eski bayramlardan bir şey yok elimizde...
O güzel günlerin özlemiyle tutuştuk, yandık...
Bir eski şarkının sözleri dilimizde:
'Bayramlar mı eskidi, bizler mi yaşlandık? '
Cahit Sıtkı Tarancı

2011-11-05T19:40:00.001+02:00

Kurban ve İbrahim'i anlamak
Öyle bir adamdı ki, ateş onu ve kalbinin yüceliğini tanımış, yakmamıştı. Öyle bir adamdı ki, babasının yolunu ona saygıda kusur etmeden terk etmeyi bilmişti.
Öyle bir adamdı ki, ne güneşe ve yıldızlara kanmıştı ne de zalimin zulmüne boyun eğmişti.
Yeryüzündeki elçilerin "baba"sıydı.
Öyle yazıldı, öyle söylendi hikâyesi...
Bugün onu, yani Hz. İbrahim' i hatırlatacağım size...

Neden?
Kısaca anlatayım.
Yıllar önce Yeni Yüzyıl'da yazmaya başladığımdan bu yana Kurban bayramlarında farklı yazılar kaleme aldım.
Kurban geleneğini güncel bir bakışla ele almaya karşı çıktım.
"Bu uygulama çağdışı bir şey" diyenlerle "bu uygulama özünde sosyal yardımlaşma-dayanışmadır" diyenlerin kısır tartışmasına girmek yerine insanlığın binlerce yıllık serüvenine eğilmeyi tercih ettim.
İlk yazılarımda bu geleneğin bütün toplumlar için geçerli antropolojik özelliklerinden söz ettim.
Sonraki yıllarda ilahi dinlerin öyküsünü ele aldım.
Mesele inanıp inanmama meselesi değildi.
Mesele binlerce yıllık anlatıların boş yere ortaya çıkmayacağını bilmekteydi!
Her şeyden önce...
Kurban edimi üzerine bütün öyküler bugün giderek unuttuğumuz kurban adabı nın aslında kurban âdeti nden çok daha önemli olduğunu bize gösteriyordu.

Şimdi sıra Hz. İbrahim'in oğlu İsmail'i kurban etmeye kalkışmasının ardındaki hikmeti anlamaya geldi.
İlahiyatçı değilim. Şükür, onların yapabileceği bir işe kalkışacak kadar kendimi kaybetmedim.
Hayır! Sıradan bir okur yazarın zihni ve görmüş geçirmiş bir kalbiyle yaklaşacağım Kur'an'daki anlatıya.
Yer dar! Biraz hızlı gideceğim elbette.
Ve Ali Şeriati'nin analizini yedeğime alarak çıkacağım bu yola!
Ne istendi Hz. İbrahim'den?
Oğlunu kurban etmesi, "boğazlama"sı istendi.
Hak yolunda kendi canını defalarca feda etmişti oysa Hz. İbrahim...
Hiç duraksamadan, gözünü kırpmadan hem de...
O halde İsmail'den vazgeçmesi ne anlama gelirdi?
Ondan " sevdiklerinden " vazgeçmesi isteniyordu.
Çünkü insanı yeryüzüne bağlayan canından çok sevdikleriydi.
İbrahim müthiş bir yol ayrımındaydı.
Yıllar boyu dualarla, dileklerle oğlunun yolunu beklemişti. Ona çok düşkündü!

Tam bu noktada Dr. Şeriati "İsmail'i kurban et" emrinde düz anlama değil derin anlama bakar ki, haklıdır. ("Nefsini öldür"deki öldürmek gibi...)
Sonra İsmail'i de bir özel addan çok bir sıfat olarak görmek gerektiğini söyler.
Bence haklıdır Şeriati, çünkü kurban olayının " öz "ü tam da bu noktadadır.
Dönelim öyküye...
Her zaman Allah ne derse onu yapan Hz. İbrahim şimdi ne yapacaktır?
Bu buyruk karşısında teslimiyetin gücü babalık hazlarından daha mı hafif kalacaktır?
İblis girer araya.
Hz. İbrahim, zorlanır, düşer, kalkar...
Sonunda vakit gelir. Allah'ın emrine uymaya karar verir.
Ah, İsmail! Babasının çektiği sıkıntı nasıl da üzer onu! Boynunu uzatıverir.
Fakat bıçak!..
Orada çırılçıplak...
Orada apaçık biçimde kesmez bıçak.
İbrahim kızar, yere çalar bıçağı!
Ve birden bir koyun belirir.
Müjde ve mesaj gelir.
"Ey İbrahim sen emri yerine getirdin. Allah kurban edesin diye bu koyunu gönderdi."

O gün de...
Bugün de...
Fakat belki de en çok bugün...
Ne anlama geliyor kurban?
Bunu anlamak için iki soruya cevap vermek gerek.
Bir... Hz. İbrahim olabiliyor musun? Yoksa kuru bir örf adet takipçisi misin?
İki... Senin İsmail'in ne?
Ali Şeriati şöyle açıyor bunu: "Başkasının bilmesine gerek yok, sen ve Allah bilsin yeter! Senin İsmail'in karın, kocan, mesleğin, şöhretin, servetin, gücün, makamındır belki..."
Yoksa Şeriati'nin dediği gibi...
"Yalnızca kesmiş olmak için koyun kesmek kasaplıktır!"
(Meraklısı için önemli not: İranlı düşünür ve sosyolog Ali Şeriati'nin söz konusu analizi Hacc adlı çalışmasında yer alır.)
Haşmet Babaoğlu

BAYRAMIMIZ BAYRAM OLA

2011-08-30T09:54:00.000+03:00

Sofranız afiyetli, paranız bereketli, kararlarınız isabetli, yuvanız muhabbetli, bedeniniz sıhhatli, yüzünüz mutlu, bayramınız kutlu olsun.!

2011-07-13T15:55:00.000+03:00

En büyük sermayem sevgim derdim

Sermayeyi kediye yükleyip

Sevgimi bir kediye verdim,

Kedi kör, kedi nankör diyorlar

Ne kadar yanlış biliyorlar

Kedi değildi nankör

kediyi bilmeyenler kör

Kedi silerken gözyaşlarımı

Aratmadı ne kardeş ne de arkadaşlarımı

Kedi kadar olamadı sevdiklerim

Kedi gibi silemediler yaşlarımı

Gece nöbetlerimi paylaşırken kedi

Sevdiklerim aman sende dedi

Minik kedi ise sevgiyle bakıp beni bekledi

İnanın hiç nankörlük etmedi

beyaz ev:))

2011-07-13T15:47:00.002+03:00

Gözlerimin önünde hep aynı beyaz ev.

Her dağ yamacına kurduğum,

Beliren her su kenarında,

Pembe damlı, yeşil pancurlu, balkonlu,

Balkonuna tırmanan sarmaşık.

Gece, pencerelerinden sızacak ışık,

Kışın tütecek bacası.

Kapıyı ittiğinde çalacak bir çıngırak.

-Duyuyorum o sesi şimdiden, berrak-

Geçeceğim yol, çıkacağım üç basamak,

Ellerinden sıyırıp atacağım eldiven,

Her halin, gülüşün, kokun, bütün ruhunla sen!

Ah, bütün bir ömür bırakmayacağım el,

Okşayacağım saç, dinleyeceğim ses,

Bakmakla doymayacağım yüz...

Açık pancurlardan o gün dolacak gündüz,

O günkü hava,

Bir kapıyı açman, dolaşman sofada.

Şaşıracağım: Böyle gezinen kim?

-Evim! Evim!.. Ellerimle asacağım

Camlarına perdelerini.

Yatak odasında düsüneceğiz bir an

İki kişilik karyolanın yerini...

Yatak odamız, yemek odası, kiler

Raflarında ellerinle yapılmış reçeller.

Karşı karşıya oturacağımız sofra,

Sürahide ışıldayan su,

Yazın, rüzgâra koyacağımız testi;

Senin yatacağın öğle uykusu...

Sararacak bir yandan çardaktaki üzümler,

Kâh esecek rüzgâr, kâh dinleyeceğiz yağmuru,

Kâh karlarla bembeyaz kesilecek çimenler.

Hep geçireceğiz içimizden:

Hayat beraber, ölüm beraber...

Şu göklerin altında,

Olacağız o kadar bahtiyar

Ki çıkıp mezarlarından annemiz, babamız da,

Beyaz evimize yerleşecekler,

Uzun kış geceleri onlar da aramızda

Göz göze bakışacak, mangalı eşecekler..

ZİYA OSMAN SABA

2011-07-13T14:17:00.000+03:00

Avcunu, yaprağını

Kuru dalını

Öperim

Top kırmızı çiçeğin

Sardunya..............................

Bülbülsüz fakir gülü

Açmaya sakın küsme

Köşe başındayım

2011-07-13T13:36:00.003+03:00

2011-07-13T13:22:00.002+03:00

O gece deniz
Birden rüzgar hayat gibi esince
Karanlıklar ağır ağır gerindi
Denizdeki içli hayat bu gece
Sonu gelmez ölümden de derindi

Bu ilahi büyüklüğün nefesi
Doldurmuştu nihayetsiz boşluğu
Andırırdı hayattaki son sesi
Dalgaların sahildeki soluğu

Nazım Hikmet

AN'LAR

2009-12-22T01:08:00.000+02:00

An'lar

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doğuşu izler,
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim birçok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım oludu hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım.
Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.
Farkında mısınız bilmem. Yaşam budur zaten.
Anlar, sadece anlar. Siz de anı yaşayın.
Hiçbir yere yanında su, şemsiye ve paraşüt almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.
Eğer yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
Ama işte 85'indeyim ve biliyorum...
ÖLÜYORUM....
Arjantin–1985

Jorge Luis Borges

ÖĞRETMENLER HAFTASI

2009-11-15T19:24:00.001+02:00

Öğretmenlik insanlık tarihinin en anlamlı ve ölümsüz mesleğidir. Ürünü insan olan ve başlı başına bir amaç olmaktan öte, bizleri yüce gayemize ulaştıran bir vasıta olarak görüyorum öğretmenlik mesleğini.

Öğretmenin vazifesi, gücü nispetinde erdemli toplum gayretine katkı sağlamaktır. İnsan yaratılmışların en seçkini, en donanımlısı, en bilinçli olanı; ama aynı zamanda en vahşi, en acımasız, en anlaşılmaz davranışların da sahibi. Onun için insan hayatında eğitim; davranışları doğru yönlendirmede ve diğer hemcinslerinin haklarına tecavüz etmesinin engellenmesinde birinci derecede etkilidir. Öğretmen işlevini yerine getirirken bu önceliği asla ihmal etmemelidir.

“Bir insanı kötülüklerden alıkoyup iyiliğe sevk etmek, üzerine güneşin doğduğu her şeyden daha hayırlıdır” sözü icra ettiğimiz mesleğin ne kadar onurlu ve yüce bir gayeye hizmet ettiğini göstermesi bakımından anlamlıdır.

Kadim değerlerin günübirlik çıkarlara feda edildiği günümüzde bu kutlu sanatı en güzel biçimde icra etmek durumundayız. Bunun için de heyecanımızı diri tutmalı ve ideallerimizi yeniden kuşanmalıyız.

Karşı karşıya kalacağımız bütün durum ve şartları aşarak ruhumuzu her şartta diri kılarak başarıya ulaşabiliriz. Hayat taşıyıcı uğraşları soylu bir sadelik içerisinde, bir yürek soyluluğu içerisinde, yoğun bir sabırla sürdürmeliyiz.

Kazanılması gereken asıl büyük servet; para, şöhret ve makamdan öte erdem ve bilgeliktir. Yüreğimizi, ruhumuzu en büyük erdemlerle tezyin ve teçhiz etmeli ve bu amaçlarımızdan vazgeçmeden yolumuza devam etmeliyiz.

Evrensel medeniyet kulesi de hiç şüphesiz bu onuru taşıyan fedakâr ve cefakâr öğretmenlerimiz sayesinde yükselecektir.

Bu vesile ile bütün öğretmenlerimizin öğretmenler gününü kutlarım.

BAYRAMLAR BAYRAM OLA

2009-09-20T22:09:00.002+03:00

Ana, bu bayram mı? . Aman çok ayıp
Çocukken gördüğüm bayramlar hani?
Mübarek elleri öpüp, koklayıp
Yüzüme sürdüğüm bayramlar hani?

Hani ya o özlem, hani ya o tad?
Ne dışım kaygusuz, ne içim rahat
Haftalar öncesi her gün, her saat
Babamdan sorduğum bayramlar hani?

Nur yağan geceler, gündüzler nerde?
Neşe paylaştığım öksüzler nerde?
Dost yollar, dost evler, dost yüzler nerde?
Huzura erdiğim bayramlar hani?

Kar çiçeğim solmuş kar yatağında
Can verir ırmağın dar yatağında
Arife gecesi yer yatağında
Üstüme serdiğim bayramlar hani?

Bayram demek takvimdeki yazı mı?
Bayram hasret, bayram ağrı, sızı mı?
Açıp yüreğimi, yumup gözümü
Özüne girdiğim bayramlar hani?

Bayram af günüdür, barış günüdür
Bayramlar rahmete giriş günüdür
Bayram, Hak menzile varış günüdür
Gönlümü verdiğim bayramlar hani?

Abdurrahim Karakoç

2009-09-06T15:36:00.003+03:00

Bu iftar sofrası sadece çocuklar için kuruldu

Sadece çocukların davetli olduğu bir iftar sofrasındayız. Kimisi Ramazan'ın başından beri her gün oruç tutmuş, kimi sadece o gün, kimi de tekne orucuyla katılmış bu güzelliğe. Her Ramazan'da birkaç kere sadece çocuk sesleriyle şenleniyor Şengül Yiğit'in evi.

10 yılı aşkındır geleneksel çocuk iftarı düzenleyen Yiğit, çocukların yüzünde açan gülücükleri görmenin her türlü zahmete değdiğini söylüyor. Yedi yaşındaki Elif Ayşe'nin yemeğin sonunda kendisini bekleyen annesine söylediği şu söz, çocukların memnuniyetini özetliyor: "Anne buraya taşınalım."

Sivil toplum kuruluşlarına danışmanlık ve eğitmenlik yapan Şengül Yiğit'in çocuk iftarı düzenleme geleneği, kızının kolejde okuduğu yıllara dayanıyor. Sadece kızının arkadaşlarını değil, yatılı okuyan bütün öğrencileri her Ramazan birkaç kez iftara davet ediyormuş. Kalan günleri de beşer onar gruplar halinde arkadaş ve komşularına dağıtarak, çocukların ev özlemini bir nebze gidermeye çalışıyormuş. Kızının mezuniyetinden sonra komşu, akraba, mahalle, arkadaş çocuklarını evinde iftara davet etmeye başlamış.

Çocukların 'Şengül Teyze'sinin evinde iftar menüsü onların en sevdiği yiyeceklerden hazırlanıyor. Önce besleyici bir çorba, ardından köfte, patates kızartması, pilav geliyor. Salatalar ve meyve suları da masada hazır. Çocukların birbirinden görerek şevkle yemeleri zaten bilinen bir şeydir. Bir de Şengül Hanım, bütün yemekleri överek, 'Senin için yaptım, bu çocukları güçlendirir, zekasını artırır.' diyerek sununca, özel ilgi ve sevgiden, güler yüzden, tatlı dilden mest olan çocuklar, müthiş bir iştahla tabaklarındakini bitiriyor. Meyve ve tatlıya da yer ayırıyorlar.

Yaşadığı sitede eski İstanbul mahallesi gibi herkesin birbirini tanıdığını, çocukların da kendisini çok sevdiğini ifade eden Şengül Yiğit, onlarla nasıl iletişim kurduğunu şöyle anlatıyor: "Çocukları birey olarak muhatap kabul edip ciddiye alıyorum. Çocuk gibi davranmıyorum. Konuşurken boy seviyelerine iniyorum. Bunu hiç ihmal etmiyorum. Bebek muamelesi hiç yapmıyorum. Çocukça bir dil kullanmıyorum. Her yaş grubuyla gayet güzel bir ilişkim var. Hepsinin Şengül teyzeleriyim. Gördüklerinde hatır sorarlar, ben de elimde ne varsa onlarla paylaşırım. Bu çocukların beni gördükleri zaman yüzlerinde açan gülücüklere layık olmaya çalışıyorum. Onlar benim için çocuk değil, melekler ordusu. Bu ordunun teyzesi, ablası olmak benim hayatta kalmam için beslenme kaynağım."

Çocuklara iftar sofrası kurmak Şengül Yiğit için geleceğe yapılmış en önemli yatırım. 'Aklı olan, yetişkinlere değil, çocuklara iftar verir.' demesi de bundan. Yıllar önce evine iftara gelen bir öğrenciden aldığı mesajı bunun delili sayıyor ve şöyle konuşuyor: "Eskiden yerlere örtüler serer, 30-40 kişiye birden sofra kurardım. Çok mutlu olurdu çocuklar. Geçen sene bir e-mail aldım. 'Şengül Teyze Almanya'da yaşıyorum. Evlendim, bir çocuk annesiyim. Sizden ev kadınlığı, annelik, teyzelik adına gördüğüm her şeyi yaşamaya çalışıyorum. Bunu bilip mutlu olmaya hakkınız var diye size yazıyorum.' demiş. Bu kadarını hak ediyor muyum, diye düşünüyorum bazen. Bu benim beslenme kaynağım. Her güne yüksek enerjiyle başlamamın baş sebebi; vermek. Sevgiyi verdiğin zaman katlanarak geliyor."

Fatma Nur'un iftar duası

Elhamdülillah elhamdülillah

Bu nimeti veren Allah

Her lokmada derim Bismillah

Razı olsun Resûlullah

Şükredelim sünnettir

Salihler ehli cennettir

Bu nimet has nimettir

Bu nimetler ziyade olsun Ya Rabbim

El açtık kıldık dua

Nurlar versin her bir kaba

Miskü amber kokusuyla

Uğrasın Hızır baba

Kırk atlı, kırkı da hep kanatlı

Halil İbrahim bereketi nasip eyle Ya Rabbi

Geçmişler ruhu, bakiler selameti için

Allahümme zid vela tenkus

Bi hürmetil fatiha

ZAMAN Şemsınur Özdemır İstanbul
05 Eylül 2009, Cumartesi

Ramazana Dair

2009-08-23T00:12:00.000+03:00

Ramazan ayının hanelerimize bereket, gönül dünyamıza huzur, toplumumuza birlik ve beraberlik getirmesini niyaz ediyorum.
Ramazan ayının bize bir paylaşma mevsimi olarak, bizi eğitmesini, alıştırmasını, manevi ve ahlaki olarak eskimez erdemlere doğru yüceltmesini niyaz ediyorum

Manevi İklim

2009-07-19T22:32:00.000+03:00

Ülkemizde ve dünyada yaşayan bütün Müslümanların kutlu Miraç kandilini tebrik ediyor, bu kutlu gecede Yüce Mevla’ya açılan ellerin ve yapılan duaların, bütün İslam aleminin birlik, dirlik ve beraberliğine, insanlığın hidayetine, başta yakın çevremiz ile İsrâ ve Miraç mucizesinin cereyan ettiği kutsal topraklar olmak üzere bütün dünyada hak ihlallerinin, acı ve göz yaşının yerini kalıcı bir huzur ve barışın almasına vesile olmasını Cenab-ı Hak’tan niyaz ediyorum.

Seyahatname

2009-07-15T13:12:00.002+03:00

Organizasyonda emeği geçen Lyon Diyanet İşeri Türk İslam Birliği mensuplarına teşekkürlerimle

Seyahatname

2009-07-15T13:08:00.000+03:00

Gerede belediyesi ve seminere katılan hanımefendilere kalbi teşekkürlerimle

Seyahatname

2009-07-15T13:05:00.001+03:00

Sevgili Bulancak ve Giresun halkına bir kez daha kalbi teşekkürlerimle

Hayatın içinden

2009-07-10T01:46:00.003+03:00

Hayatın içinden

2009-07-10T01:42:00.005+03:00

Güngören Belediye Başkanı Sayın Şakir Yücel Karaman ile seminer öncesi konuşmalarımız

Hayatın içinden

2009-07-10T01:40:00.001+03:00

İletişimde farkındalık seminerimden

Seyahatname

2009-06-28T17:47:00.001+03:00

Otuz yaşın üzerinde ve köyde çocukluğunu yaşamış pek çok insanın kara lastik ayakkabılı bir anısı var. Yıllarca köyde yaşayanlar için tek seçenekti. Kara lastik ayakkabının ne bağcıkları, ne de dikişleri var. Klasik modeli, üzerindeki kabartmalarıyla diğer ayakkabıları taklit ediyor. Bir adının Trabzon ayakkabısı olmasının nedeni, tarihinde gizleniyor. Kara lastik ayakkabının öyküsü, 1950'li yıllarda Trabzon'un Çaykara ilçesinde küçük bir ayakkabı atölyesinde başladı. O zamanlar inek derisinden yapılan ve çok sert olduğu için ayaklara zarar veren çarıklar giyiliyordu. Çaykara'nın Soğanlı Köyü'nden çalışmak için Rusya'ya gidenler, ayakkabıcılığı öğrenmişti. Onlardan biri olan Mustafa Gümüş, köyüne döndüğünde araba lastiklerinin içindeki şambriyelleri, dikip, yamayarak çarıktan çok daha rahat ayakkabılar yapıp satıyordu. Ayakkabılarının ünü kısa sürede yayıldı. Küçük lastik ayakkabı atölyeleri kuruldu.

Seyahatname

2009-06-28T17:38:00.002+03:00

Şimdi bitmeli/yim biliyorum..
Bir kutu çikolota alıp ellerimize,
Hiç uğramadığımız bir köyün çocuklarına dağıtmak hepsini.
Sonra senin rüzgarlı tepede buluşmak seninle..
Sırtımızı denize döndürüp,
Bir ağacın gölgesinde düşlemek kollarımızdaki ölümü..
Ve sonra yürümek çırılçıplak denizi..
Korkmadan...
Acıya sığınmadan..
Bulutlara uzanmak öylece...

Seyahatname

2009-06-28T17:30:00.000+03:00

Yaylanın yakışıklısı

Seyahatname

2009-06-28T17:26:00.000+03:00

yayla pazarı

beşik ana kucağından sonraki kucaktır ve hayata bir başlangıçtır. Yüzyıllar boyu güzel yurdumuzun her köşesinde anneler yavrularını Anadolu’nun bu eşsiz kültürel mirasının bir yansıması olan beşiklerde sallayıp ninnileriyle büyüttü. Belki de bu ilk gelgitlerle hayatın ritmine alıştırdı. Böylece her bir beşiğin misafiri yarınları kurdu” dedi.

Seyahatname

2009-06-28T17:23:00.000+03:00

Yıllar önceydi. Sanırım mevsim ikinci karları yağıyordu. Babam dükkandan yeni gelmiş, yemeğini yemiş, gazetesini okumuş sedirde kestirmek üzereyken, meyveler belirdi annemin elinde. Tabiiki portakal ve mandalina.. Kabukları bile ziyan olmazdı, birazcık kurutulurdu kuzine üzerinde ve kokusu odaya yayılırdı bir tütsü gibi. Hâlâ bu koku burnumda tüter durur. Babam, itinalı bir şekilde soyardı portakalı. Sonrada dilimlerine ayırır; bir bana, birer tane kardeşlerime ve bir de kendisine ikram ederek, sevinçle, güle oynaya konuşa koklaya yerdik bu nimeti. Rabbimizin nimeti ne yaz ne kış eksilmiyordu sofralardan. Nimeti Gönderene şükürler ederdik. Kimi zaman usulca, kimi zaman seslice…

Camdan dışarısını seyretmek ne çok önemliydi benim için. Özellikle Ramazandaki davulcunun ve bir de bozacının sesini merak ederdim en çok. Karanlığı delen seslerdi bunlar ve uzaklardan, karanlığın içinden gelen dostça seslenişlerdi. Üşür müydü bu adamlar, ne satar, ne kazanırlardı? Ayakkabıları sağlam mıydı? Bu soğukta bu karda kışta kıyamette sırtlarında bir paltoları var mıydı acaba? Bunları o zaman düşünür müydüm böyle inceden inceye, yoksa öylesine gelip geçermiydi birbir ardı sıra düşünceler... Ama camdan onlara el sallamak arzum kesindi. O karanlıkların içinden önce bir seda, sonra bir karaltı gölge gibi gelip geçen insanlara..

Yazar : Selim Gündüzalp

29.05.2009 tarihinde
http://www.zaferdergisi.com/print/?makale=1293
adresinden alınmıştır.

Seyahatname

2009-06-28T17:13:00.001+03:00

Geldi geçti ömrüm benim şol yel esip geçmiş gibi
Hele bana şöyle geldi şol göz yumup açmış gibi

Seyahatname

2009-06-28T17:09:00.000+03:00

Kulakkaya yaylasında Sarı çiçekli orman gülü
4 m’ye kadar boy yapan, kışın yaprağını döken, sık dallı bir çalıdır. Sürgünlere çok sıralı sarmal dizilmiş olan yapraklar yumurtamsı, geniş ters mızrak biçimde olup ayanın kenarı kirpikli ve ince dişli, her iki yüzü de tüylüdür. Yapraklanmadan önce açan sarı renkli çiçekler keskin kokulu olup 5 cm çapındadır. Bileşik salkım halindeki çiçek kurulları sürgün uçlarında yer alır.

Orta ve Doğu Avrupa, Türkiye ve Kafkasya’da yayılış gösterir. Çiçekleri ve sonbaharda kırmızı renk alan yapraklarından dolayı parklarla bahçelerde yetiştirilir.

Seyahatname

2009-06-28T17:06:00.000+03:00

En çok size benzerim
Başı dumanlı dağlar
Benim de üzerime
Böyle bulutlar konar

Seyahatname

2009-06-28T17:03:00.001+03:00

Seyahatname

2009-06-28T17:01:00.000+03:00

yayla çiçeği

Seyahatname

2009-06-28T16:57:00.001+03:00

Kulakkaya yaylasından

Seyahatname

2009-06-28T16:54:00.000+03:00

Seyahatname

2009-06-24T17:03:00.000+03:00

Bektaş Yaylasının pazarında yayla çileği

Seyahatname

2009-06-24T16:58:00.002+03:00

Yaylada çocuklarla çocuk olmak ; yere resmettikleri benim

Seyahatname

2009-06-24T16:55:00.000+03:00

Yaylaların zirvesi yabani kekikle dolu. Bu kekikle beslenen hayvanların etleri çok lezzetli oluyor.

Seyahatname

2009-06-24T16:51:00.000+03:00

Bektaş Yaylası Giresun'un Dereli ilçesine bağlıdır. Kulakkaya Yaylası, Melikli Obası Yaylası, Kurttepe mevkii ve Alçakbel Orman İçi Piknik Alanı'nın bir araya gelmesi ile oluşan bütüne verilen addır. Bektaş Yaylası 1600 metre yükseklikte, Giresun il merkezine (en kısa yoldan) 56 km uzaklıktadır. Yörede uzun yıllardır elektrik, su ve telefon gibi altyapı hizmetleri vardır. Yaz aylarında (genelde yerli) bir çok turist çeken yaylada, 80 yatak kapasiteli, iki yıldızlı bir de otel vardır. Kurttepe mevkiinde kayak yapmaya uygun doğal alan vardır. Yaylanın havası ve suları çok soğuktur. Yaz aylarında bile soba yakmak bir zorunluluktur. Hava genelde sislidir fakat havanın açık olduğu zamanlarda oluşan doğa harikası vadilere çöken bulutlar inanılmaz güzel manzaralar yaratır. 30 Haziran 1 Temmuz tarihlerinde yaylanın geleneksel hâle gelmiş şenliği kutlanır. Yaylada haraketlenme karların erimeye başladığı Mayıs aylarında başlar ve yaklaşık Ekim ayına kadar yerleşme vardır. Yılın kalan zamanlarında ise yaylada devletin görevlendirdiği bekçiden başka hiç kimse yaşamaz. Tüm ulaşım yollarının karla kapalı olduğu bu dönemde yaylaya ulaşmak için bir yol bulunmaz.

Seyahatname

2009-06-24T16:45:00.002+03:00

Yaylaların serin ve insanı dinç tutan temiz havasını çok severim.Hele birde yaylada gece geçirmek daha daha güzel.Ömrünüzde hiç olmazsa bir kere yaylada güne uyanmayı deneyin derim.İşte o konaklamalardan birinde gece yarısına kadar süren bir sohbete eşlik eden şömine

Seyahatname

2009-06-24T16:42:00.000+03:00

Bektaş Yaylası

2. 000 m. yükseklikte bulunan yayla ağaç yetişme sınırı üzerindedir. Yol üzerinde bulunan Despot kayası ve Gelin kayası birer doğa harikasıdır. Bektaş yaylasının 1 km. doğusundaki Kurttepe mevkii, kışın kayak yapmaya uygundur.

Elektrik, su, PTT gibi altyapıya sahip olan yaylada; bakkal, kasap, fırın ve kır kahveleri bulunmaktadır.

Seyahatname

2009-06-24T16:39:00.000+03:00

Kulakkaya Yaylası

1. 500 m. rakımlı yayla doğal botanik parkı özelliği taşımaktadır. Tamamen bakir durumdadır.

Seyahatname

2009-06-24T16:35:00.000+03:00

Kulakkaya Yaylası, doğal güzelliklerinin yanı sıra ormanlarla kaplı dağların eteğinde kurulu, otantik özellikleriyle eşsiz zümrüt gibi. Kulakkaya adeta yeryüzünün cennet köşelerinden biri durumunda. Kulakkaya Yaylası bu kadar güzelliğe rağmen adeta keşfedilmeyi bekliyor. Yüzyıllardır insanlardan saklı kalmış. Kulakkaya'yı tanıtarak bu eşsiz güzellikleri tüm dünya insanlarıyla paylaşmak arzusundayım.

Seyahatname

2009-06-24T16:29:00.001+03:00

Yayla yolları dumanlı olur. Boranlı olur. Karışık olur! Hele yolu bilmeyenler için. Garipler için, zor olur. Gözgözü görmez dumanlı yayla yollarında. Gurbetliğin burukluğu, bir yandan; sıla özlemi bir yandan.

Seyahatname

2009-06-24T16:24:00.000+03:00

Kulakkaya Yaylası

Giresun'a yaklaşık 45 km. mesafede bulunan yayla, 1500 rakımında ve ilginç doğa güzelliklerine sahip, Giresun'un eskiden beri en çok bilinen ve gidilen yaylasıdır.
Yol üzerinde bulunan Desput Kayası ve suyu, doğal güzelliklere sahip Erimez mevkii, Gelin Kayası ayrı birer ilgi odağıdır. Alçakbel Orman içi piknik alanında günübirlik rekreasyon imkanı, hemen yakınındaki Yavuzkemal beldesinde de her türlü alışveriş hizmeti bulunmaktadır.

Alçakbel Ormaniçi Piknik Alanında günübirlik rekreasyon imkanı hemen yakınındaki Yavuzkemal Bucağında da her türlü alış-veriş hizmeti bulunmaktadır.

Kulakkaya; Kümbet ve Bektaş yaylalarına oranla, hem daha düşük rakımı ve dolayısıyla daha uzun mevsimi, hem de kolay ulaşım mesafesinde bulunması nedenleri ile günübirlik rekreasyon amacıyla daha yoğun bir kullanım talebi altında kalmaktadır. Bu nedenle, yaylada günübirlik rekreasyon tesislerinin ve kamp imkanlarının geliştirilmesi yararlı olacaktır.

Seyahatname

2009-06-22T22:56:00.001+03:00

Hanımlara yönelik eğitim seminerden bir tanesi daha 19 Haziran 2009 Cuma günü yapıldı. Bulancak Otogar Düğün Salonunda gerçekleştirilen seminere derneğimiz üyeleri ve erkek üyelerimizin eşleri katıldılar. Ailenin ve toplumun temel taşı olan hanımlarımız, gelecek nesillerin yetişmesinde ve şekillenmesinde en önemli güçtür. Onların eğitimli olması, geleceğimizin daha sağlam ve güvenli oluşmasını sağlayacaktır. Toplumunun ve ailesinin geleceğine önem verenlerin mutlaka kadın eğitimine de önem vermeleri kaçınılmaz bir gerçektir. Bu gerçekten hareket eden Derneğimiz, üçüncüsünü gerçekleştirdiği hanımlara yönelik eğitim faaliyetlerini sürdürecektir.

İlçemize misafir olarak ikinci kez gelen Şengül Hanım, konferans sonrası bir dizi ziyaretlerde bulundular. 20 Haziran 2009 Cumartesi sabah saatlerinde ilçemizin kanaat önderlerinden Nuri Hoca Efendiyi de ziyaret etmiştir. Daha sonra Derneğimiz üye ve sevenlerinin katıldığı Dereli Alçakbel Yaylasında düzenlenen pikniğe de katılan Şengül Hanım, aynı gün akşam Dernek Yönetimi ve Hanımlar Komisyonu Üyeleriyle Alçakbel Yaylası Orman İşletme Tesislerinde konakladılar.

Tesislerde Dernek Yönetimi ve Hanım Üyelerle bir toplantı yapan Şengül YİĞİT hanımefendi, taşrada bulunan Sivil Toplum Kuruluşlarının yapabileceği özgün proje ve çalışmalar hakkında bilgi verdi.

Dernek Yönetimi olarak Öncelikle, İstanbul’dan ilçemize gelerek hanım üyelerimize, çocuklarımıza ve bizlere kalıcı ve etkili eğitim seminerleri vermiş olan Şengül YİĞİT kardeşimize, seminerlerimize ve pikniğimize katılan bütün üye ve yakınlarına teşekkür eder, şükranlarımızı sunarız.

Bulancak Ab-ı Hayat Derneği

Seyahatname

2009-06-22T22:29:00.003+03:00

Güzel Anadolu'mdan haberler

Bulancak Ab-ı Hayat Derneği üye, eş ve yakınlarıyla 20-21 Haziran 2009 tarihleri arasında Dereli Alçakbel Yaylasında 2 günlük bir piknik düzenlemiştir. İlk gün çok sayıda üye ve yakınlarının katıldığı piknikte renkli görüntüler ortaya çıkarken kadın-erkek çocuk herkes gönlünce eğlenmişlerdir.

Üye ve yakınlarının birbirlerini daha yakından tanımalrı, kaynaşmaları, eğlenmeleri ve dinlenmeleri amacıyla düzenlenen pikniğimize katılımın oldukça yüksek olduğu gözlendi.

Cumartesi günü akşamı Orman İşletme Müdürlüğünün dinlenme tesislerinde konaklayan Derneğimiz Yönetim Kurulu üye ve eşleri ile STK Uzmanı Şengül YİĞİT hanımla Sivil Toplum Kuruluşu çalışma esas ve usulleri hakkında karşılıklı fikir alış verişinde bulunmuşlardır.

Pikniğimize katılarak aramızda bulunan bütün üye ve misafirlerimize canu gönülden teşekkür eder, başka başka programlarda buluşmak dileğimizle.

Seyahatname

2009-05-04T16:31:00.000+03:00

Paris'de resimler, eski afişler, kullanılmış kitaplar satan sokak satıcıları Seine Irmağı boyunca sıralanırlar. Sol Yaka'da üniversite'nin yanı sıra Fransız Parlamentosu'nun iki binası, devlet dairelerinin çoğu ve Lüxemburg Sarayı ve bahçeleri yer alır. Sarayın batısında ise XIV. Louis'nin savaş gazileri için yaptırdığı kısaca Invalides adıyla bilinen Hotel des Invalides bulunmaktadır. "Şen kıyısında , çok sevdiğim Fransız halkı arasına gömülmek istiyorum" diye vasiyette bulunan Napolyon'un mezarı da bu yapının içindedir. Daha batıda ise Paris'in simgesi olarak kabul edilen ve üzerindeki televizyon anteniyle birlikte yüksekliği 300 metreyi geçenEyfel Kulesi bulunuyor.

Seyahatname

2009-05-04T16:27:00.001+03:00

Eyfel; güzel dev!
Gülliver'in cüceler ülkesine gitme masalını hepimiz biliriz. Kendimi ve kuyruktaki dünyanın dört bir yanından gelmiş turistleri cüceler olarak hayal ettim o an ve Eyfel de güzel dev!

"Işık Şehri'nin" sembolü olan Eyfel Kulesi, 1887 ile 1889 yılları arasında GustaveEyfel'in firması tarafından, Fransız Devrimi'nin 100. yıl kutlamaları çerçevesinde inşa edilmiş. Parisliler onu "Demir Bayan" olarak adlandırıyorlar.

Seyahatname

2009-05-04T16:24:00.000+03:00

Kamuya açık platformlar 57 m, 115 m ve 276 m yükseklikte bulunur.

Ziyaretçiler, üç asansörle kuzey, batı ve doğu kanatlarından ilk iki platforma ulaşır. İlk ve ikinci katlarda lokantalar mevcuttur. Ayrıca ilk katta, Eyfel Kulesinin tarihinin anlatıldığı bir sergi bulunur. En üst platforma ulaşmak isteyen bir ziyaretçi, ikinci katta aktarma yapar ve başka bir asansöre geçer. En üst platform hem çatılı hem de üstü açık bir alana sahiptir.

Kulenin açılışından sonra, ilk platforma kadar 50 yolcu taşıyan iki hidrolik asansör kullanıma girmişti. Bunlar için gerekli hidrolik presler 16 sütuna monte edilmişti. Kuzey kanadından başka bir asansörle ikinci kata ulaşılıyordu. 2. Dünya savaşı sırasında, işletim sistemindeki hasarlar sebebiyle bunlar devre dışı kalınca, Adolf Hitler kuleye yaya olarak çıkmak zorunda kalmıştı.

1983 tarihinde ikinci ve üçüncü katlar arasına, 1000 tonluk yürüyen merdivenin yerini alan, 4 yeni turuncu asansör monte edildi. Yürüyen merdiven 954 basamaklı ve 3 m genişliğindeydi.

Seyahatname

2009-05-04T16:21:00.000+03:00

Eyfel Kulesi 1887 ile 1889 yılları arasında Gustave Eiffel'in firması tarafından, Fransız Devrimi'nin 100. yıl kutlamaları çerçevesinde inşa edilmiştir. Aslında kulenin mimarı Gustave Eiffel değil, İsviçreli Maurice Koechlin 'in siparişi üzerine tasarlayan Stephen Sauvestre'dir. Meslektaşı Emile Nouguier ile beraber ilk tasarımları yapmıştır. Kulenin, 7.739.401 Frank 31 Sent tutan inşaat masrafları, Gustave Eiffel'in tahminlerinin 1 milyon frank üstündedir. 1889 yılındaki açılış tarihden önceki 5 ayda 1,9 milyon kişi ziyaret edince, yıl sonuna kadar toplam masrafın 3/4'ü çıkartılmıştır. Böylelikle Eyfel Kulesi, daha başından, kazanç sağlayan bir şirket görünümüne bürünmüştü.

3.000 işçi 26 ay boyunca 18.038 adet demir parçayı 2,5 milyon perçinle bir araya getirdi. Hiç ölüm vakası yaşanmamış olması, o günün şartlarında şaşırtıcı bir durumdur.

Ancak bu arada kule, onu bir utanç lekesi olarak gören Paris halkının tepkisini de çekmiştir. Bazı sanatçılar devasa bir sokak lambasına benzetirken, bir fabrika bacası gibi Paris'in görsel itibarını zedeleyeceğini ileri sürmüşlerdir. Böylelikle devrin sanatçı ve edebiyatçı çevresinde bir kampanya başlatılmış, bu kampanya süresince ünlü sanatçıların imzaladığı bildiriler dağıtılmıştır. Bugün ise Eyfel Kulesi, Dünya'nın en güzel mimari yapılarından biri olarak kabul edilir. Parisliler onu Demir Bayan olarak adlandırırlar. İlk başlarda Eiffel, Kule'ye sadece 20 yıl için müsaade almıştı. Dolayısıyla, 1909 yılında kulenin sökülmesi gerekiyordu. Ancak kule, iletişim için çok uygun yüksekliğe ulaştığından ve yeni yüzyılda Atlantik ötesi haberleşmeye imkân tanıdığından, kalmasına izin verildi.

Seyahatname

2009-05-04T16:14:00.001+03:00

Paris'in en büyük ve görkemli meydanı Concorde alanının, Fransız tarihindeki yeri bir başkadır ve biz Türkler için özel önem taşır. 1763 yılında 15. Louis tarafından açılışı yapılan alanın merkezi, Fransız Devrimi'ne kadar 15. Louis'nin ata binmiş heykelini, devrim sırasında Özgürlük Anıtı'nı barındırdı. 1792 yılında, 16. Louis'nin de kellesini kesen dev giyotinin kurulduğu 'at meydanı'na dönüştü. Zaman köprüleri altından akan kanlı sular durulup, Louis Philippe tahta kurulduğunda; yeni kralın en önem verdiği projelerden biri, tarihi acı anılarla yüklü Concorde meydanını tutkular uyandırmayan bir alan haline getirmekti.
O sıralar Fransa, Osmanlı'ya başkaldıran Mısır Valisi Mehmet Ali Paşa'ya pek büyük yardımlarda bulunmuştu. Türk Vali Mehmet Ali Paşa, başlattığı isyanın işbirlikçisi Kral Louis Philippe'e bir armağan vermek istedi. Fransızların Napolyon'dan bu yana eski Mısır uygarlığına duyduğu ilgiyi biliyordu. Tuttu, Luksor Dikilitaşı diye anılan ve İkinci Ramses'in tapınağından sökülen 230 tonluk pembe mermerden abideyi 1831 yılında gemiyle Fransa'ya gönderdi. Yabancı bir tarihi simgeleyen bu anıt, Louis Philippe'in geçmişinden kurtarmak istediği yeni Concorde alanı için biçilmiş kaftan, daha doğrusu dikilmiş şahmerdandı.
Luksor dikilitaşını merkez alan Concorde Meydanı 1835 yılında açıldı.

Seyahatname

2009-05-04T16:10:00.002+03:00

Paris'in Charle de Charles-de-Gaulle　Meydanı (Eski adı: Etoile Meydanı)nda bulunan ünlü zafer takı.

Seyahatname

2009-05-04T16:05:00.001+03:00

VANNES de SAKURA Kiraz ağacı çiçekleri

Güzellik ve estetiğin simgesi olan sakuralar ve diğer kiraz türleri çiçek açtığında, Japonlar eşi dostu toplayıp parklara, bahçelere, tapınaklara
akın ediyor, çiçek izleme partileri, yani "hanami" yapıyor. Birçok kişi dalından teker teker dökülen sakura çiçekleri altında yürümeyi, kar altında yürümeye benzetiyor. Ülkenin her yerinde düzenlenen festivallerle bu doğa olayı kutlanıyor. Tabii kiraz ağaçlarının Japon kültüründe bu kadar önemli olmasının sebebi sadece güzelliği değil. Dalında çok kısa kalmasıyla hayatın geçiciliğini simgelediğine inanılıyor. Üzerine şiirler, şarkılar yazılıyor. II. Dünya Savaşı’ndaki intihar pilotlarının son uçuşa çıkmadan uçaklarına bu çiçeği çizdiği biliniyor. Sakura aynı zamanda kadın ismi. Japonlar hayatlarındaki önemli başlangıçları, evlenecekleri, yeni bir işe başlayacakları ve tatile çıkacakları günleri sakura zensen’e göre ayarlıyor.
Yani kiraz çiçeği Japonya’da tam bir fenomen. 11 ildeki 26 parkta gerçekleştirilen şölenler için her yıl dünyanın dört bir yanından binlerce turist Japonya’nın yolunu tutuyor.

Seyahatname

2009-05-03T22:52:00.003+03:00

Sakura: Japon Kiraz Ağacı (Vannesde çektiğim fotoğraflar)

Heian Döneminde 794-1191 Çinden gelen bir çok sosyal değişimin içinde Hanami “çiçek seyri” de yer alır. Aslında mevsim dönümünün simgesidir. Pirinçlerin yeşerdiği dönemin habercisi olan bir ikramdır açan kiraz çiçekleri.

Farklı yaprak çeşitleri, renkleri, ile her yıl “Çiçek seyri” etkinliklerinin gözdesidir. Her yıl Japon Meteoroloji Kurumunun açıkladığı kiraz çiçeği takvimi (sakura zensen) ile bu etkinliklerin zamanı belirlenir. Neredeyse Ocak ayından Okinawa’dan başlayıp Kyoto, Tokyo da Mart ayı sonu, Nisan başı açan kiraz çiçeklerinin mevsimi birkaç hafta sonra da Hokkaido adasında son bulur. Kiraz çiçeğinin ilk açtığı (kaika) dan tam açtığı (mankai) döneme kadar olan seyir dönemi kısadır.
Bir çok okul ve binanın bahçesinde kiraz ağaçları vardır. Kiraz çiçeklerinin açma zamanı aynı zaman da mali dönemin ve okulların başladığı dönemdir. Binaların, tapınakların görsel şöleninde de kiraz çiçekleri yerini alır.

Çin’de kadınlığın simgesi olan “Sakura”, Japonya’da kısa ömürlü çiçeği ile faniliğin simgesidir. Düşen çiçek yaprakları, savaşta düşüp ölen savaşçıları, samurayları temsil eder.

İkinci dünya savaşında Japon halkının motivasyonunun simgesi olmuştur. Kamikaze uçaklarında kullanılmıştır. Günümüz Japon kültürünüde de yerini almıştır. Müziklerde, mangalarda, isimlerde.

Bir çok resmi amblemlerde, armalarda yıldız yerine kullanılmaktadır.

Seyahatname

2009-05-03T22:46:00.002+03:00

Vannes Marina

Seyahatname

2009-05-03T22:40:00.004+03:00

İşte bu Denizyıldızını yıllardır anlattığım hikayedeki gibi denize ben bıraktım çok heyecan verici

Adam sahilde yaşlı birinin yerden aldığı birtakım şeyleri telaşlı bir şekilde denize attığını görür.
Merak ederek yanına gelir ve kumsaldaki Deniz Yıldızlarını tek tek aynı şekilde denize atmaya devam ettiğini görerek, sorar:

-Amca ne yapıyorsun?

-Sular çekilmiş onları denize atmazsam ölecekler...

-Ama bütün sahil Deniz Yıldızı dolu. Hepsini kurtaramazsın, NE FARKEDER Kİ?

İhtiyar elindeki deniz yıldızlarını denize atar ve şöyle der:

-BAK ONUN İÇİN ÇOK ŞEY FARKETTİ!!!!!!!

Seyahatname

2009-05-03T22:36:00.001+03:00

Vannes kıyısında tatil evleri

Seyahatname

2009-05-03T22:32:00.003+03:00

Sabah saat 07.00 ve Vannesde selam vererek geçen bir belediye otobüsü (aynen bizdeki gibi!!!)

Seyahatname

2009-05-03T22:30:00.000+03:00

VANNES Marina

Seyahatname

2009-05-03T22:21:00.003+03:00

VANNES sayfiye evler

Seyahatname

2009-05-03T22:17:00.001+03:00

Fransa'nın okyanus kıyısındaki şehri. fransa'nın en eski yerleşim yerlerinden biridir.

Seyahatname

2009-05-03T22:11:00.003+03:00

Fransa’nın Bretagne bölgesinde yer alan Vannes şehrine gidiyoruz. Atlas okyanusunu görmek için, fotoğraf makinam ve ben sabırsızlanıyoruz. Fransa’nın Paris dışında keşfedilmeyi bekleyen bir çok kenti var.

Seyahatname

2009-05-03T20:45:00.002+03:00

Uzunca bir aradan sonra tekrar MERHABA
Atlas Okyanusuna kıyı olan Fransanın VANNES şehrinde çektiğim bir fotoğrafla selamlıyorum hepinizi

Dost Kalemler

2009-03-26T19:31:00.002+02:00

GÜL İLE BÜLBÜL

Sorduk ki bülbüle nedir gül

Dedi ,yangından arta kalan bir kül

Firkati yaktı bağrımda zül

Yanar gülün narında bülbül

Toprak olmalıdır,dedi bülbül

Bitirmek için binbir tane gül

Yanarken bu dert ile gönül

Dile düşüp bir ağıt olmuş bülbül

Kibriyay-ı nazar ile bakar gül

Dikenlerle derilirken bülbül

Sinede hicran dikeniyken gül

Güle ,gülistan olmak ister bülbül

Vurgun yedi derinden bülbül

Ah! dedi kor oldu bir daha gönül

Her baharda aşk-ı figan ile üzül

Dediler ,bülbülün derdine derman gül

CANAN KARADEMİR

Dost Kalemler

2009-03-23T22:19:00.001+02:00

Bir

Biri iste; başkaları istemeye değmiyor. Başkaları istemezken seni, önce O istedi. Yolunu bekleyen yokken, hiç ummadığın bu varlığı isteyeceğini bildi. Seni yoklar arasından seçti ve istedi. Yokluğunun derdinde değilken başkaları, varlığını O önemsedi. Sen şimdi, başkasını istesen bile, başkası seni istemiyor. Yüzü seni istiyormuş gibi görünse de, özü sana sessizce veda ediyor. Elinde olsa da, elinde kalmıyor. Yanında olsa bile, sana vefa göstermiyor. İstediğin kadar seninle kalmıyor. İstediğince sana yâr olmuyor. İstediğin yere gelmiyor. Sürekli eskiyor, eksiliyor. Arkasını dönüp gidiyor. Yanına kâr kalmıyor.

Biri çağır; başkaları imdada gelmiyor. Sen kendi sesine bile yabancı ve sağırdın. Sesinin yutulduğu, sözünün boğulduğu o unutulmuşluktan seni O aldı. Kendi sesin bile erişemezdi kulağına. Herkesin sana sağır olduğu yerde, yokluğuna ağlayışına, eksikliğine yanışına kulak veren O oldu. Ağlayanın bile olamazdı yoksa. Eksikliğin kimsenin derdi olmazdı asla. Sevdiklerinin çağırdığı yerde hiç olmasaydın, seni şimdi hiç çağıran olmayacaktı. Adını anmayışlarına bile aldırmayacaklardı. Sessizliğini kocaman bir imdat çığlığı olarak duyan ilk O oldu. Seni çağırmasını bile bilmeyecekleri niye çağırıp durursun? Her çağırdığın yere gelemeyecekler için nasıl da çığlık çığlığa koşturuyorsun. Başka çağırdıkların sana çare olmuyor. Kalbinin sesini duymuyor. Yaralarını görmüyor. Hüzünlerinin yanağına serinlik sunmuyor.

Biri talep et; başkaları lâyık değiller. Kimselere lâzım olmadığın zamanlarda, varlığını lüzumlu gören yalnız O oldu. Kimselerin seni beklemediği odalarda, seni bekleyen, senden vazgeçmeyen bir O oldu. “Olsan da bir, olmasan da bir” sanıldığın dönemlerde, başkalarının gözünde hiç değerin olmadı. Yokluğun dipsiz kuyularından elinden tutup çekecek başka kimse yoktu. Unutuşun karanlık odalarında yüzüne bakıp seni var etmeye değer gören yalnız O oldu. Sen O’nu talep etmeden, O seni talep etti. Kendi yokluğunu kendinin bile dert edinmediği sonsuz s/ağırlıktaki betonların altında seni bir O buldu. Arayanının bile olmadığı talihsiz bir kayıptın sen, seni hiç olduğun yerden aldı, aranılır kıldı. Var olmaya değer olduğun konusunda hep ısrarcı oldu. Seni her an yeni baştan var etti. Her sabah yeni bir beden içinde uyandırdı. Başkaları seni gözden çıkardı ama O hiç çıkarmadı.
Biri gör; başkaları her vakit görünmüyorlar, zeval perdesinde saklanıyorlar. Sen seni O seni gördü diye gördün. Senin kendini görmen bile O’nun seni görmesinden sonra oldu. O seni görmek için görünür olmanı bile şart koşmadı. Hesaplarda yoktun. Ortalıkta gözükmüyordun. Görünmeye değer değildin. Görmeye mecalin zaten yoktu.. Başkaları yokluğunu göremezdi ki yokluğuna acısın da seni gözdesi eylesin. Başkaları eksikliğini hesaplayamazdı ki, varlığınla bir şeylerin tamamlanacağına inansın. Sen görmeye istekli değilken, görmek istediğini gördü. Sen kendi körlüğüne bile kör iken sana gören gözler verdi, görmeye değer güzellikleri hazır etti. Yoksa başkaları ne seni görürdü ne sana görünür olurdu. Başkaları görmeye değer bulmadı seni. Öyleyse, sen onları niye görmeye değer bulasın? Başkalarının gözünden düşeceksin nasılsa, onların gözüne girip de n’edeceksin? Başkalarının teveccühlerinin başköşesinde yer kapmak hatırına O’nun seni görmek istediği yerlerden kaçtın. Seni umursamayan gözlerde, aradığın merhameti bulamayacaksın. Boş yere yorulma. Mahzun ve yalnız bir gözyaşı gibi düş dünyanın gözünden…

Biri bil; marifetine yardım etmeyen başka bilmekler faydasızdır. Sen kendi yokluğunu bilmezdin, senin yokluğunu bir O bildi. Sen kendini bilmediğini bilmezdin, senin kendini bilmediğini de O bildi. Seni yoklukta buldu. Kendini bilir eyledi. “Ben” diye/bilmene izin verdi. Sen her gece kendini sensiz bıraktın, unuttun uykularda bedenini; ama O seni unutmadı, O’nsuz bırakmadı, göz yummadı varlığına. Yokluğunu hesaba katamazdı başkaları, bir O hesapladı sevdiklerinin gözlerinde olacak o korkunç boşluğu. Varlığını yokluğuna tercih etti. Yoklar arasında bildi seni. Başkaları bilse de seni, en fazla bir ölü listeye yazarlar adını. En fazla bir soğuk taşa kazırlar hatırını. Unuturlar seni. Önce unutmayacaklarına inanırlar. Sonra unuttuklarına utanırlar. Sonunda unuttuklarını da unuturlar.

Biri söyle; Ona ait olmayan sözler lüzumsuz sayılabilir. Nefesine bir O’nun adı yakışır. Sesin bir O’nu anmaya değer. Sözün bir O’nun hatırına yaşar. Başkaları ölüdür, diri nefeslerine değmez. Başkaları unutur, sımsıcak sesini harcamaya gelmez. Başkaları hatır bilmez, söz etmeye değmez. Hu…

Dr.Senai Demirci

Dost Kalemler

2009-02-07T13:56:00.001+02:00

foto/ 17/AĞUSTOS2007 AĞVA (Şengül Yiğit )

HUZUR EVRENSELLEŞİRKEN

Saatleri Ayarlama Enstitüsü'nden sonra İngilizceye çevrilen "Huzur" da nihayet geçtiğimiz günlerde Amerika'da yayımlandı. Ahmet Hamdi Tanpınar ve eserleriyle, sadece akademik çerçevede değil, kendi tefekkür ve mâna dünyam adına ilgilenmiş bir medyunu olarak konu beni ziyadesiyle heyecanlandırdı.

Yerel-evrensel ilişkisinin beşerî bilimlerin gündemine olanca ağırlığıyla kurulduğu, globalin buyurganlığından mağdur ve muzdarip dünya'nın bu ilişkinin serencamından medet umduğu bir zamanda Huzur'un insanlığın huzuruna çıkışı beni yeniden Tanpınar'a ve Huzur'una götürdü. İşte bu yazı, yazarının yerel-evrensel zihin mesaisi üzerinden Huzur'un kuşatıcı ikliminde şu sorulara cevap aramak üzere kaleme alındı: Tanpınar'a sağlığında "sükût suikastı"na uğradığını düşündüren ilgisizliğin ölümünden sonra nitelikli ve yoğun bir alâkaya dönüşmesinin sebebi neydi? Globalleşme sürecini tıpkı başlangıcı gibi Amerika patentli şirketler ve ürettikleri ekonomik zihniyet ve pratikler üzerinden gerçekleştiren dünyamızın Tanpınar'ın eserleriyle buluşmasındaki yazgıya nasıl bir beşerî boyut iştirak etmişti? Tanpınar'ın Huzur'u neyi hatırlatabilirdi büyük insanlık ailesinin huzursuz bireylerine?

Dünü ve bugünü Huzur'la okumak...

İnsan olma keyfiyetinin, Tanpınar'ın eserlerinin vazgeçilmez zemini olduğunu söyleyerek konuya girebiliriz. Bu bağlamda o, eserleri global dünyanın dilinde ve raflarında yer almadan önce de bizatihi evrenseldir, evrenselleşmiştir. Globalizmin; reklam, propaganda, kâr güdüsü, şahsî çıkar gibi hiçbir vasıtasına tevessül etmeksizin bir pınar gibi kendi yatağından dünyaya taşması, eserlerinin liyakatinin dış bir delilidir. İç deliller için Huzur'u bu yönüyle okumaya tâbi tutabiliriz. Aslında insanımızın sosyo-kültürel mecrasında ve bize has bir sevme biçiminin etrafında cereyan eden bir varoluş macerasının romanı olarak Huzur, aynı zamanda insanoğlunun romanıdır da. Çünkü Huzur'da yerelin macerası, bir dünya savaşı arifesinde; aşk, ölüm, sanat gibi kadim varoluş alanları ile insan ve medeniyet gibi evrensel zeminler üzerinden verilmiştir. Birincisi var olmak durumuyla insanlığı bizatihi ilgilendirirken; ikincisi, geçmişte önemli bir medeniyet dairesinde yer almış bir toplumun; mazisiyle bağlı, bugünüyle ait olduğu kültür ve medeniyet kodlarının, edebî bir eserde yer alış şekliyle günümüz insanının dikkatini cezbedebilir, etmelidir. Bu gereklilik edatı elbette gelenekten koparken, onun farklılığa açık hoşgörüsü ile de bağlarını koparan modern insanın, farka duyulan saygının yerine tek tipleştirmeyi koymasıyla ödediği bedellerin farkına vardığı noktada geçerlidir. Bugün yine bıçağın kemiğe dayandığı bu müessif noktada kendilerinden olmayanı her/bir şekilde dünya yüzünden silmek istemiyle netlik kazanan narsist/modern ihtirasın nihayet kendisinden olmayana da kulak vermesi, aynı zamanda onu huzura eriştirebilme imkânını taşımaktadır. Tanpınar'ın Huzur'unda bu imkânlar, bir medeniyetin bütün değerlerini taşıyan karakterlere giydirilerek verilir. Mümtaz; "oluşun bu zerresi", Nuran'ın aşkında bir kültür miracını yaşarken, "kendisini Kâinat kadar geniş, sonsuz" bulmaktadır. Bu demektir ki, neredeyse manevî tecrübe süreci olarak seyreden böyle bir çekim gücünün, Mümtaz'ı önce kendi varlığıyla tanıştırarak onunla hemhal etmesi sonra ruhunun çeperlerini aşmaya zorlaması ve bu aşkınlık üzerinden kâinata ve insanlığa taşıması kaçınılmazdır. Nitekim bu duyguyu kendisinde bulması Mümtaz için "hakiki bir selamet, hatta bir nevi olgunluk olmuş, o zaman içinde yaşadığı saadeti, sadece şahsına ait bir şey gibi görmemeye başlamış ve ruhu insan talihine başka türlü açılmıştır." Kâinatın ve insan talihinin; şahsiyet, irsiyet, aidiyet, uzviyet, estetik ve kader gibi bütün beşerî açılımlarıyla bir aşk kültürü üzerinden kavrandığı noktada artık ne hiç kimse ötekidir ne de kimseye ait bir şey: "Debussy'i Wagner'i sevmek ve Mahur Beste'yi yaşamak" talihimiz olduğu gibi, "Sainte-Chapelle pek az tesadüf edilir cinsten bir Şark, bir Kandehar zümrütü, bir Keşmir yakutu veya Yemen akiki kadar Şark"tır.

Tanpınar için insanın asli hüviyeti şu tek bir cümlenin varoluşsal imkânında mâkes bulur: "İnsan beyhude yere eşref-i mahlûkat olmadı." Huzur'un özellikle sûfi meşrepli musikişinas kahramanları, bireyi eşref-i mahlûkatlığın -emanet- tahtına yeniden davet edecek kadar güçlü ve sahihtirler. "Sadece Emin Dede değil, bir Aziz Dede, bir Zekai Dede, bir İsmail Dede, bir Hafız Post, bir Itri, bir Sadullah Ağa, hattâ bir Abdülkadiri Meraği, bu anlamda bir kile buğdayın içinde tek bir tane olarak yaşamayı seven insanlardır. Onlar "hiçbir azdırıcı ile kendilerini çıldırtmamışlar, sanatlarını bir benliğin ikrar vasıtası olarak değil, büyük bütünde kaybolmanın tek yolu olarak tanımışlardır."

Global etik arayışlarının nihai noktada insanlığa sunabildiği, aslında bütün inanç sistemlerinin temelinde zaten var olan ve ruhî tekâmülün neredeyse ilk basamaklarını teşkil eden kadim bir prensiptir: "Kendine yapılmasını istemediğini başkasına yapma!" Huzur'un ise yeni okuyucularına, beşerî aşktan "insan talihine" ve ilahîye uzanma imkânında Mümtaz ve Nuran; sanatın, ilahî aşkla ve insan ruhuyla karşılaştığı noktada Emin Dede ve emsalleri etrafında, yeryüzünde "başkası"nın da var olduğunun içe sindirildiği, kalpten kalbe giden yol üzerindeki bir yaşama biçimine kapı aralayacağını ümit edebiliriz.

Modern insanın Şark'ta bulduğu cevaplar

Bu efsunlu kapıdan girebilenler, orada aşkın terkisinde ölümün de nasıl idrak edildiğini göreceklerdir: "Büyüğe, bütüne, kemale ancak onlara (aşk ve ölüm) eriştiğimiz, bu tecrübeleri nefsimize mâl ettiğimiz zaman vâsıl oluruz. Hakiki hayat, Hayyam'ın şiirlerindeki destiler gibi ölümün elinde yoğrulur, aşkın ateşinde pişer ve tam kıvamını bulduğu zaman yine ölüm onu ebediyetin kucağına atar". Günümüzde "ölümü yadsıyan kültür" olarak tanımlanan Amerikan kültürü, Tanpınar'ın daha 1900'lü yıllarda "modern hayat, ölüm düşüncesinden uzaklaşmayı emreder" düşüncesi karşısında bel-li-ki şaşıracaktır. Fakat aynı kültürde, çocukların ölüme tanık olmamalarının, gelişimlerinde süreksizlik yarattığından şikâyet eden sosyal antropologlar "ölümle ebediyetin el ele verişi, Müslüman Şark'ın ezelî birlik rüyasıdır" tespitini gördüklerinde muhtemeldir ki şaşkınlığın ötesine geçerek çocuklarına ebediyet ve ölüm fikri aşılama adına bile olsa Şark'ı tanıma arzusuna kapılacaklardır.

Maneviyatından kopma tehlikesiyle karşılaşan modern insan, günümüzde yeniden sureti üzere yaratıldığı ve kendisine şah damarından yakın yüce Varlığı arıyor ve varoluşunun kadim sırrını, asli maverasında çözmeye çalışıyor. Ahmet Hamdi Tanpınar, beşerî aşktan ilâhiye uzanan yolda esrarlı ve ısrarlı hamleleri, mistik ilhamla saf dîni tecrübe arasındaki med-cezirleri, şahsî ızdırabında insanlığın ızdırabına açılma meziyeti, iki medeniyete ait vâzıh değerlendirmeleri yani bizi olanca cömertliğiyle mahremiyetine dâhil ettiği varoluş tecrübesi ile bu arayışlara talip olan herkes için daima kapısı çalınmaya değer olacaktır. Bu satırların yazıldığı sırada Amerika'nın yeni umudu olarak Obama, Lincoln'un el bastığı İncil üzerine başkanlık yemini ediyordu. Yazıyı evrensel bir temenni ile sonlandıralım: Barack Hüseyin Obama, adındaki simgesel birleştiriciliğin; huzur, barış ve adaletin tesisi adına atılacak evrensel adımlara işaret ettiği şeklinde tezahür eden global umudu da anlamak ve karşılamak adına halkıyla birlikte "A Mind at Peace"ten yayılan Huzur ile mutlaka tanışmalıdır.

zaman

Dr.Selma Karışman

SICACIK MERHABA

2009-02-07T13:28:00.003+02:00

Uzunca bir aradan sonra tekrar merhaba epeydir yaşadığımız sürecin etkisi ile blogumda paylaşıma ara vermiştim,içimden gelmedi bir şey yapmak sükut etmek istedim tümüyle.

Fakat ardı arkası kesilmeyen telefon,mail trafiğinde özellikle Anadoludaki kızkardeşlerim hocam sizden bu vesile ile haberdar oluyorduk,bizi bundan mahrum etmeyin diye ısrarcı olunca dayanamadım.

İyi niyetli olmanın, insanlara sıcak ve sevgi dolu olarak yaklaşmanın karşılığı mucizelere olmasa da, bu olumlu düşüncelerin bize artılarla döneceği tartışılmaz. Hem büyük mucizeler bekleyen kim? Küçük süprizler, hayatımıza katılan minicik jestler, sıcacık gülümsemeler, içten merhabalar, zor anlarımızda uzatılan yardım eli, bizi unutmayanların ve gönülden sevenlerin olduğunu hatırlamamız, değerini bilenler için mucizelere kadar etkilidir.
Sağlıklı uyandığınız her yeni sabahta şükredin, sevinin, gülümseyin. Sevdiklerinize sımsıkı sarılın, onlardan sevgi sözcüklerini esirgemeyin, özlem duyduklarınıza ulaşın, duygularınızı içinizde yaşamak yerine paylaşcın. Paylaştıkça çoğalmanın tadına varın.

Kısacası hayatın önemini bilin, yaşama dört elle sarılın, elinizden geldiğince pozitif olun, iyi şeyler düşünün ve her yeni güne kocaman bir merhaba deyin.

Sevgiyle kalın.

Taşları utandırdığın yetti; al kalbini, git cehenneme odun ol!

2009-01-07T00:02:00.000+02:00

Taşlar sözünde durur. Nereye koyduysak, öylece kalır orada. Yerinde ağırdırlar. Hangi biçimi verdiysek, sadık kalır yonttuğumuz haline. Beklerler bıraktığımız yerde bizi. Kaypaklık etmezler. Dönmezler verdikleri sözden. Ama senin kanlı dudağından çıkınca söz , "söz" olduğuna utanıyor.
"Dönmek" bile dönüyor anlamından. "Cayma" kelimesi kendi yüzüne bakamaz hale geliyor. Senin durduğun yere ayakucuyla bile girmekten korkuyor vaadler. Fırıldakların başı dönüyor senin dönekliğine bakınca..

Güvenilir taşlara. Emniyet verirler. Yaslanırız kucaklarına. Sırtımızı dayarız hiç kuşkulanmadan. Omuz verirler umutlarımıza. Sert olmaya serttirler ama güleç yüzlerini gösterirler duvar oldukları odalara. Olduğu gibi görünür, göründüğü gibi dururlar. Ama senin yüzün duvardan da duvar... Soğuk. Isınmıyor. Sırtımızı dönmeye gelmiyor. İnsafın kelimesine bile oda olamıyor kalbinin katılığı. Aldatıyor "aldanma"yı bile. Kancık köpeklerin kuyruğuna kuyruk oluyor kanla çapaklanmış kirpiklerin.

İnsaflıdır taşlar yine de. Sular dokununca sırtına, eğilir, erir, yol olurlar. İncecik kökler değince ayak uçlarına, bölünür, dağılır, toprak olurlar. Tazecik filizler dokununca omuzlarına, dönüp bakar, yol verir, çatlayıverirler ortasından. Göz göz pınarlaşır yumuşacık dudaklara değesice. Dereler boyu yoldaşlık eder su serinliğine. Ama senin şom ağzından kin ve nefret akıyor. Senin yüzünü görünce tebessümler donuyor, umutlar kaskatı kesiliyor. Kalbin insafı un ufak ediyor, kovuyor, yok ediyor. İnsaf yüzünün uğursuz kıvrımlarında boş yere yer arıyor kendine.

Çocukla çocuk olur taşlar. Kibirlenmezler. Ele avuc a gelirler. Hoplayıp zıplarlar. Sapan taşı olup sevindirirler çocukları. Çakıl gibi ufalanıp yastık olur çocukça koşmaların kıyısında. Ama senin kalbinin olduğu yerde ufalanıyor çocukça mutluluklar. Senin kalbine değen kibir de utanıyor, kin bile kirleniyor. Kalbinden taşan ateş çocuk ellerini yakıyor, bebe yüzlerini parçalıyor. Sevinçleri doğduğuna pişman ediyor.

Gölgesi olur taşların. Serinlik sunarlar yanı başına gelenlere. Ateşi perdelerler. Yangından uzak tutar evleri, odaları. Soğurur alevleri. Ama senin kalbinin gölgesi bile yok. Gölgesinin değdiği yeri bile ateş topuna çeviriyor. Azıcık serinlik vaad edec ek olsa, gölgeleri bile kıskanıyor,kavuruyor. Gölgen bile alev alev yanıyor, yakıyor.

Yapıcıdır taşlar. Üste üste koyabiliriz onları. Yerlerini bilirler. Altta kalan üstteki kardeşinin hatırını bilir. Üstteki alttakinin üstüne en fazla kendi ağırlığını bindirir. Ama senin kalbin utanmaz, arlanmaz yıkımlar pompalıyor kuruyasıca ellerine. Altta kalmaya razı değilsin, nefret üstüne nefret yığıyorsun. Üste çıkınca hepten azıyorsun. "Ayak yolu"na bile döşenmez senin kalbin. Basmaya bile değmez üstüne. Daha ayakkabılarım değmeden kirletiyor, pislik püskürtüyor suratından.

Hatır bilir taşlar. Toprağımızı beklerler. Kabrimizin başında nöbet tutarlar. Adımızı kazısak üzerlerine, unutmaz, unutturmazlar. Yüzümüzü yontsak yüzlerine, kansız da olsa, cansız da olsa, gülümserler, bakarmış gibi yaparlar. Enselerini dönmezler yüzlerimize. Tükürmezler. Ama senin kalbin ne bebek ağlayışına kanar, ne anne çığlığına yanar. Soğuğu bile titretir senin kalbin, buzları buz kestirir. Balgam bile iğrenir taş kesilmiş kalbinin ifrazatından.

Utanır taşlar. Çeşme olup ağlarlar. Kıvrana kıvrana yola düşerler. Kaldırımlarda kimsesizlere yoldaşlık ederler. Köprü altlarında yetimlere teselli sunarlar. Çıplak ayakları yumuşacık, sıcacık okşarlar. Ama senin kalbin taşları bile utandırır. Senin kalbin taşların başını yarar, taşları korkutur. Senin kandan heykelin, senin ateşe kesilmiş etin taşların kalbini çatlatır, yuvalarından kaçırır.

Değil mi ki senin soyundan kimilerinin cürümleri, katı taşlardan daha da katı etmişti kalpleri, soyun gibi sen de taş ol! Değil mi ki, taşın Yaradan'ı, kalplerin Yaradan'ı, senin ve kimi atalarının kalplerini örnek gösterdi katılıkta taşlara, o ataların gibi sen de defol! Değil mi ki, taşlar sağırlıkta, soğuklukta, duyarsızlıkta geri kaldı soydaşın zalimlerin kalplerinin yanında, sen de yok ol!

Kalbini uzak tut taşların başından... Taş ol. Kalbini sök ve al bizimkilere benzeyen bağrından. Al , o çaresiz çocukların attığı taşlardan birini de kalbinin yerine koy. Def ol yeryüzünden, ufalanıp toz ol! Çek o utanç heykeli yüzünü aynalarımızdan. Bizimkini andıran, "insan" sanılan, kokuşmuş cesedinin içinden kaç. Yok ol!

Senin taş kalbinden merhamet umanlar taş olsun. Senin alev kesilmiş dudağının ateşkesine inananlar ateş olsun. Çekil aramızdan.. . Uzak dur göğümüzden. Al ,o tedavülden kalkmış "insan"lığını. Al, o taşları utandıran kalbini de, git, göğsündeki taşınla, soyunu da utandıran kahrolası "insan"lığınla cehenneme yakıt ol!

İçim serinliyor ilk defa cehennemin varlığından. Haykırdım kaç kere: "Seni seviyorum cehennem..." Sayende.. Sayende. Senin sayende...

Senai Demirci

İnsanlığımızı arıyoruz bebek, Filistin’de bir kez daha kaybettiğimiz insanlığımızı…

2009-01-06T23:59:00.000+02:00

İnsanlık kayboldu Filistin‘de…

Seni kaybettik bebek; insanlığımızı kaybettik...

O emzikten acıyı emdin çoğu zaman…

şimdi senin için kurtuluş vakti...

Biz kendimize acıyalım bebek...

Bilmem kaç milyarlık İslam âlemi (!) senin başını okşayamadı... Vicdanlar sükût etti...

Kefenlediğimiz senin minicik vücudun değil ruhlarımızdı. Ruhlarımızı gömdük toprağa…

Arkadan ağıtlar yaktık, dualar ettik; ama aslında yaptığımız sadece nefsi tatminden öte bir şey değildi.

Kendimizce bir şey yapıyoruz gösterişiydi belki de yapılan her şey…

Bak, işin edebiyatını güzel yaptık; güzel şiirler yazdık, marşlar okuduk…

Gönderdiklerimiz kefen paran mıydı bebek?

Seni yaşatamadık beri kefen paranı göndererek vicdanımızı susturalım düşüncesi mi bağladı ellerimizi ayaklarımızı?

Sen, gülen herkese gülerdin bebek…

Bilmezdin şiddeti, acıyı ve kötülüğü…

Büyükler ne kadar da kötüymüş bebek…

Bir kez daha insanlığın sükûtunu gördük sende…

Sana bedenimizi kurban edemedik bebek…

Sen kurban oldun bizim için…

Yeni bebekler ölmesin, çocuklar annesiz babasız kalmasın için miydi kurban oluşun?

300 yıllık uykunun sabahında kılınan namazın abdesti senin kanınla mı alınacaktı?

Erken gittin bebek…

Belki de biz çok geç kaldık…

Şimdi sen en güzel bahçelerde dolaşıyorsun…

Biz ne mi yapıyoruz bebek?

Geride kalanlar ne mi yapıyor?

İnsanlığımızı arıyoruz bebek, Filistin’de bir kez daha kaybettiğimiz insanlığımızı…

Hakan Baykal/samanyolu haber

Gazze ağlıyor...

2009-01-06T23:56:00.001+02:00

Bu sabah İstanbul’a kar yağıyor, Gazzeye bomba
İstanbul beyaza büründü bir gelin gibi
Gazze ise kana

İstanbul’da çocuklarda kar sevinci var
Gazze’de çocuklar ölüm sessizliğinde

İstanbul’da anneler çocuklarının okul ve oyun dönüşünü bekliyor yaptıkları kurabiye eşliğinde

Gazze’de anneler çocuklarını cennet bahçesine uğurluyor ağıtlar içinde

Müminin imtihanı buralarda beyazla, trafikle, yılbaşı telaşı ile
Gazze’ de kanla, yoklukla, ölümle

Filistin ağlıyor..Gazze ağlıyor...
biz burada gülüp eğleniyoruz..
onlar orda gülmeye hasret..
biz burada ağlamaya..
acınacak haldeyiz..
Rabbim bizleri affetsin..

Gazze’de, çocuklar ölmeye devam ettiği sürece hiçbir masal tamamlanamayacak, hiçbir çocuk şarkısı melodisini bulamayacak, hiçbir oyunun sonu gelmeyecek, hiçbir top zıplamayacak, hiçbir tebeşir tahtaya yazmayacak.
Çocuklar eksildikçe, eksilecek herkes ve her şey…
Çocukluk yılları, savaş nedeniyle büyük hasar gören Nantes kentinde geçen ve kendisini bir şehir düşünürü olarak tanımlayan
Paul Virilio, yaşlı bir Japon dostunun kendisine şöyle söylediğini aktarıyor: “Amerikalılar’ı bağışlayamamamın nedeni Hiroşima’nın yalnızca bir savaş eylemi değil, bir deney olması.”
Savaş bir gün anlaşılabilir ve belki de bütün kıyıcılığına rağmen insanlık tarihinin sayfalarından dışarıya çıkamayacak şekilde geride bırakılabilir.
Pek çok savaşı kolektif zihnin geniş ve karanlık koridorlarında bıraktık.
Bir kenara not edelim;
Gazze’de de artık savaş yok!
Buna savaş demek bir deney halini görmezden gelmek demektir.
Şöyle söylemek de mümkün artık
Dünyanın herhangi bir yerinde yaşayan masum ve mazlum halklar üzerine girişilen bir saldırı Gazze’den ilhamla daha acımasız hale dönüşebilir.
Gazze gittikçe şiddetin deney alanına dönüşüyor zira…

Biz hayatı Rasul'den a.s dan öğrendik,
Acıyı Ammar,Sümeyye ve Bilal'den
Kılıcı Halid ve Ali'den
Adaleti Ömer'den
Sevgiyi ve merhameti Ebubekir ve Osman'dan
Lideri korumayı Ümmü Habibe'den
Korkusuzluğu Bedir,ayrılığı Uhuddan
İtaati ensar ve muhacirden
Ve hepsini Hz. Muhammed as dan öğrendik....

O zaman korkuya ne hacet;
Al azığı yola çık .......

Yâ Rabbî!
Bizim hâlimize bakarak bize muamele etme.
Kendi ikram ve ihsanına göre bize muamele eyle.

Sözün bittiği yerdeyim....
Tek tesellimiz Rabbim diyor ki "Biz mevsimleri döndürür gibi, olayları döndürürüz.Kaybettiğinize üzülmeyin,kazandığınıza sevinmeyin"
Dualarımızı kabul et Allahım ....
Yeni sayfaların açıldığı bu hicri senenin,
Bütün Müslümanlar hakkında hayırlar getirmesini,
Zulüm altında inleyen kardeşlerimizin acılarının dinmesine ve bizlerin de
İslami şuurumuzun artmasına vesile olmasını
Cenab-ı Hakk(CC) 'tan niyaz ederim.

Her anımızda "kötülükten iyiliğe geçiş hicreti" yapabilmek için
Hicret senemiz olsun duası ile

Şengül Yiğit 3 Ocak 2009

Gazze ağlıyor...

2009-01-06T23:56:00.000+02:00

Şiddetin Deney Alanı GAZZE

2009-01-06T23:55:00.000+02:00

Nerede bir çocuk ölürse orası GAZZEdir

2009-01-06T23:53:00.000+02:00

Şehitler. Solda İsa, ortada Ahmet ve sağ tarafta Muhammed Samuni.

Nerede bir çocuk ölürse orası GAZZEdir

2009-01-06T23:52:00.002+02:00

Nerede bir çocuk ölürse orası GAZZEdir

2009-01-06T23:52:00.001+02:00

Nerede bir çocuk ölürse orası GAZZEdir

2009-01-06T23:51:00.000+02:00

Siyonist kurşunlarıyla şehit olmuş, yüzünde Cennet ve melaike tebessümü olan yavrumuz...

Nerede bir çocuk ölürse orası GAZZEdir

2009-01-06T23:50:00.002+02:00

Bu yaralı kızını kollarında nerdeyse ilacın bulunmadığı hastaneye çaresizce taşıyan babanın duyduğu acıyı duyuyor muyuz?

Nerede bir çocuk ölürse orası GAZZEdir

2009-01-06T23:50:00.001+02:00

Nerede bir çocuk ölürse orası GAZZEdir

2009-01-06T23:46:00.000+02:00

Sözün bittiği yerde dua zamanı

2008-12-29T00:12:00.001+02:00

Bu vesileyle tüm mü'minlerin hicreti kutlu,yeni yılı mutlu,huzurlu ve hayırlı olsun inşallah.

"Ya Rabbi, bu yeni senede beni mağfiret-i ilahine, rıza-i ilahine ve hidayet-i ilahine mazhar eyle.Yeni açılan amel defterime rıza-i ilahine muvafık amel ile doldurmayı bana nasip eyle.Beni gadab-ı ilahine duçar edecek amellerden muhafaza buyur"

bu duayı gerçekleştirebilecek, buna mazhar olabilecek ameller yapmayı ve hicretler gerçekleştirmeyi nasip etsin Rabbimiz cümlemize.
her anımızda "kötülükten iyiliğe geçiş hicreti" yapabilmek için inş hicret senemiz olsun.

Hayat hicrettir, mümin müebbet muhacir

2008-12-29T00:09:00.000+02:00

İşte bugün yer yüzünün dört bir yanındaki mazlumlara ışıktır… Muvahhid mü'minlerin "geleceğiz, o günü bekleyin!" diye haykırmasıdır… Müslüman hicret ederken "Hüzün Türküleri" değil, "Zafer Muştuları" söyler… Gönlünde hüzün değil, heyecan vardır… Aklında yenilmişliğin hazin psikolojisi değil, kazanacak olmanın haklı gururu vardır… HİCRİ YILBAŞI Takvimler 22 Temmuz 622 tarihini gösteriyordu. insanlık tarihine damgasını silinmez bir biçimde vuracak bir olay gerçekleşti: Hicret!..

İnsanlığın 'merhamet pınarı' Efendimiz, susuz yürekler ve aç ruhların önüne kendisine indirilen gök sofrasını cömertçe sundu. Bir güneş gibi doğmuştu o; yalnız kuzuların değil sırtlanların da, yalnız güllerin değil dikenlerin de, yalnız bülbüllerin değil akbabaların da, yalnız masum bebelerin değil azgın haramilerin de üzerine doğan bir güneş gibi.
Tek derdi vardı: Bu gök safrasına bir fazla insanı oturtmak. Bir fazla aç ruhu doyurup, sahici ve kalıcı özgürlüğün ve güvenliğin adresini göstermek. Mutluluk ırmağının Mutlak'tan doğduğunu öğretmek. Gerisinin hoş olsa da boş olduğunu, laf u güzaf olduğunu göstermek…
Su ile serabı ayıracak akletme yeteneğine sahip olanlar Merhamet Pınarı'nın başına koştular. Kana kana içtiler. Onunla gönderilen gök sofrasının başına oturdular. Ruhlarını doyurdular. Gözlerine fer, ellerine güç, dizlerine derman geldi. Çünkü yüreklerine ferman geldi. İlahi ferman sayesinde imanın sınırsız imkan olduğunu keşfettiler. Önce kendi zindanlarını yıktılar. Vahyin inşa ettiği bir tasavvur, akıl ve şahsiyetle hayatlarını yeniden inşaya koyuldular.
Su ile serabı ayıracak yetiden yoksun olanlar, bir serap uğruna Merhamet Pınarı'na cephe aldılar. Bunun anlamı yalanın hatırına gerçeğe nişan almak, "yok" için "var"ı feda etmek, karanlığı savunmak adına güneşi mahkum etmek demekti. İnsanların bu suya erişmesini engellediler. Ulaşanların içmesine mani oldular. İçenleri tahkir ettiler, tehdit etiler, taciz ettiler. O da olmadı işkence ettiler. O da olmadı canlarına kastettiler. Giden kurtuldu, gitmeyeni katlettiler.
Merhamet Pınarı'nı acımasızca taşladılar. Suyunu kirletmeye yeltendiler. Beceremeyince bu pınarın suyunu kesmenin tek yolunun onu ortadan kaldırmak olduğuna karar verdiler.

Her kararın üstünde bir karar vardı. O karar geldi ve "Büyük İslam Medeniyeti"nin doğum süreci başladı. Hicret, işte bu sürecin adıdır.

Hicret, imkanların tükendiği yerden imkanların üretileceği yere taşınmaktır.

Hicret, "Bittim ya Rab!" diye dua edene, "Yettim kulum!" diye gelen icabettir.

Hicret, elde etmek için feda etmek, sahip olmak için kurban etmek, bulmak için yitirmek, almak için vermek, kalkmak için (yola) düşmek, girmek için çıkmak, kalmak için gitmek, kavuşmak için terk etmektir.

Hicret düşmanla sınanmak, dostu sınamaktır.

Hicret düşmanla, hem de gücünün son noktasına kadar sınanmaktır. 'Devrim Dağı'nın yani Sevr'in tepesine, en tepesine, 'bittim noktası'na çıkmaktır. Tepede gelecek yardım, eteğinde de gelir diyerek süklüm püklüm oturmamaktır. "İlahi yardımın ne zaman?" diye göğün kapılarını sarsmak, açılması için de Ğayûr'u gayrete getirecek bir çaba ve gayret sergilemektir. O yardımın en tepeye çıkmadan gelmeyeceğinin ALLAH'ın sünneti olduğunu bilmektir.

Sevr'in tepesine çıktıktan, yani 'bittim noktası'na vardıktan sonra, artık telaş etmemektir. "Lâ havle ve la kuvvete illa billah"ın sırrına ermektir. Telaş eden olursa, "Üçüncüsü ALLAH olan iki kişiye kim ne yapabilir ki?" diyerek, dünyaya meydan okumaktır.

Hicret sadece düşmanla sınanmak değil, dostu sınamaktır da. Gözü dönmüş yeminli katillerin saldıracağı yatağa kimin yatacağını sınamaktır. "Bin canımı vermeye hazırım, yeter ki onun ayağına tek diken batmasın" diyenlerin sadakatini sınamaktır. "Canım, anam, babam sana feda olsun ya RasulALLAH!" sözlerini sınamaktır.

Hicret, hepsi de ilahi bir kredi olan akıl, fikir, zeka, tedbir, himmet ve insani gayretin yok sayıldığı içi boş bir tevekkül değildir. İnce bir hesap, detaylı bir plan, üzerinde iyi çalışılmış bir projedir.
Hicret korku ile umut, havf ile reca arasında harekettir. Hicretin Mekke'si korkudur, Medine'si umut. Umudu olmayanın eli kolu dökülür, oturduğu yerde kalakalır. Umudun olduğu yerde hicret, hicretin olduğu yerde umut var demektir.

Hicret, medeniyettir. Bedeviyetten medeniyete yürüyüştür. Medine medeniyetin ana rahmidir. Tohumun kabuğunu çatlatıp filiz vermesidir. Bire bin verecek bir başağa durmasıdır.
Hicret bitimsiz ibadettir. Bir kaçış ve sığınıştır; küfürden imana, şirkten tevhide, Şeytan'dan Rahman'a, günahtan sevaba, benlikten ruha, şehvetten muhabbete, bilinçaltından bilinçüstüne.
Hicret ilahi sıfatlar arasında bir 'seyr-i sülûk'tür; gazaptan rahmete, kahırdan lûtfa, Celâl'den Cemâl'e ve nihayet ALLAH'tan ALLAH'a…

Büyük medeniyetimiz, yeni Medine'ler kurma potansiyeline hâlâ sahip. Büyük ailemizin son kayıp çocuğunu bulup yuvasına döndürünceye kadar hicret sürecektir.

Sözün özü: Hayat hicrettir, mümin müebbet muhacir.

Allah başta cephelerdeki kardeşlerimiz olmak üzere, tüm dünyadaki davet ve cihad menheci üzere Hak davayı ayakta tutmak için mücadele eden kardeşlerimiz için Hicri Yılbaşını (zaferle sonuçlanan) sonun başlangıcı kılsın…

Artık dünyanın neresinde bir çocuk ölürse orası Gazze’dir

2008-12-29T00:07:00.000+02:00

Artık dünyanın neresinde bir çocuk ölürse orası Gazze’dir. Bir bebek bir yaşına girerken ağzında emzik değil, kurşun taşıyorsa orası Gazze’dir. Bebeklerin uykulu gözleriyle annelerinin memelerini ararken, kor gibi yanan namluları emmeye başladıkları yerin adı Gazze’dir. Yağmur bir futbol sahasında çocuğun atacağı golleri yutmak için sırada beklerken, çocuğun çelimsiz vücudunu kurşun yağmurları yutuyorsa orası Gazze’dir. Okula gitmek için erkenden kalkmış ve saçlarını ören annesinin parmaklarından sızan merhameti kana kana içen kız çocuğu, henüz evinden çıkmamışken damlarına düşen bir bombayla birlikte duvarların altında kalıyorsa orası Gazze’dir. Çocuk bir varilin arkasına sığınmaya çalışırken, kurşun önce saklanıp, çocuk kafasını uzattığı anda alnından sobeliyorsa orası Gazze’dir. Okulun bahçesinde ip atlayan kız çocuğu tam gökyüzüne yükselmişken, kurşunlar gri kanatlarıyla gelip kızı başka göklere kaçırıyorsa orası Gazze’dir. Artık dünyanın neresinde bir çocuk ölürse orası Gazze’dir. Gazze, çocukların öldüğü yerlerin adıdır bundan böyle. Bir çocuk sıtmayla, tüberkülozla, yüksek ateşle ve daha bilmem hangi hastalıkla ölürse ölsün, öldüğü yer neresi olursa olsun, biz oraya Gazze diyeceğiz. Duvarların çepeçevre sardığı bir ölüm kampına dönüştürülen Gazze’de, çocuklar ölmeye devam ettiği sürece hiçbir masal tamamlanamayacak, hiçbir çocuk şarkısı melodisini bulamayacak, hiçbir oyunun sonu gelmeyecek, hiçbir top zıplamayacak, hiçbir tebeşir tahtaya yazmayacak. Çocukluk dünyasına dair hiçbir renk gerçek yüzüyle insanların gözüne görünmeyecek bundan böyle. Çocuklar eksildikçe, eksilecek herkes ve her şey… Paul Virilio, yaşlı bir Japon dostunun kendisine şöyle söylediğini aktarıyor: “Amerikalılar’ı bağışlayamamamın nedeni Hiroşima’nın yalnızca bir savaş eylemi değil, bir deney olması.” Savaş bir gün anlaşılabilir ve belki de bütün kıyıcılığına rağmen insanlık tarihinin sayfalarından dışarıya çıkamayacak şekilde geride bırakılabilir. Pek çok savaşı kolektif zihnin geniş ve karanlık koridorlarında bıraktık. Bir kenara not edelim; Gazze’de de artık savaş yok! Buna savaş demek bir deney halini görmezden gelmek demektir. Şöyle söylemek de mümkün artık dünyanın herhangi bir yerinde yaşayan masum ve mazlum halklar üzerine girişilen bir saldırı Gazze’den ilhamla daha acımasız hale dönüşebilir. Gazze gittikçe şiddetin deney alanına dönüşüyor zira…

Gazze kana ağlıyor !

2008-12-28T02:07:00.000+02:00

Gazze’de hepimiz katlediliyoruz. Haklarımız, özgürlüklerimiz, insanlığımız kıyıma uğruyor. Gazze’de biz ölüyoruz. Yaşamak adına hak ve özgürlüklerimiz adına buna dur demeliyiz. Bunun için elimizi, bilincimizi sözümüzü Gazze’ye yönlendirmeliyiz.

Gazze kana ağlıyor !

Yüzlerce Filistinli şehit ve yaralı, bir vahşet tablosu olarak
İsrail, Gazze’yi kana buladı.

Oradaki kardeşlerimizden biri feryatla "Hasbünallahü ve ni'mel vekil" diyordu ..Utandım çok utandım...

2008-12-28T01:59:00.003+02:00

Artık dünyanın neresinde bir çocuk ölürse orası Gazze’dir.

Artık dünyanın neresinde bir çocuk ölürse orası Gazze’dir. Bir bebek bir yaşına girerken ağzında emzik değil, kurşun taşıyorsa orası Gazze’dir. Bebeklerin uykulu gözleriyle annelerinin memelerini ararken, kor gibi yanan namluları emmeye başladıkları yerin adı Gazze’dir. Yağmur bir futbol sahasında çocuğun atacağı golleri yutmak için sırada beklerken, çocuğun çelimsiz vücudunu kurşun yağmurları yutuyorsa orası Gazze’dir. Okula gitmek için erkenden kalkmış ve saçlarını ören annesinin parmaklarından sızan merhameti kana kana içen kız çocuğu, henüz evinden çıkmamışken damlarına düşen bir bombayla birlikte duvarların altında kalıyorsa orası Gazze’dir. Çocuk bir varilin arkasına sığınmaya çalışırken, kurşun önce saklanıp, çocuk kafasını uzattığı anda alnından sobeliyorsa orası Gazze’dir. Okulun bahçesinde ip atlayan kız çocuğu tam gökyüzüne yükselmişken, kurşunlar gri kanatlarıyla gelip kızı başka göklere kaçırıyorsa orası Gazze’dir. Artık dünyanın neresinde bir çocuk ölürse orası Gazze’dir. Gazze, çocukların öldüğü yerlerin adıdır bundan böyle. Bir çocuk sıtmayla, tüberkülozla, yüksek ateşle ve daha bilmem hangi hastalıkla ölürse ölsün, öldüğü yer neresi olursa olsun, biz oraya Gazze diyeceğiz. Duvarların çepeçevre sardığı bir ölüm kampına dönüştürülen Gazze’de, çocuklar ölmeye devam ettiği sürece hiçbir masal tamamlanamayacak, hiçbir çocuk şarkısı melodisini bulamayacak, hiçbir oyunun sonu gelmeyecek, hiçbir top zıplamayacak, hiçbir tebeşir tahtaya yazmayacak. Çocukluk dünyasına dair hiçbir renk gerçek yüzüyle insanların gözüne görünmeyecek bundan böyle. Çocuklar eksildikçe, eksilecek herkes ve her şey… Paul Virilio, yaşlı bir Japon dostunun kendisine şöyle söylediğini aktarıyor: “Amerikalılar’ı bağışlayamamamın nedeni Hiroşima’nın yalnızca bir savaş eylemi değil, bir deney olması.” Savaş bir gün anlaşılabilir ve belki de bütün kıyıcılığına rağmen insanlık tarihinin sayfalarından dışarıya çıkamayacak şekilde geride bırakılabilir. Pek çok savaşı kolektif zihnin geniş ve karanlık koridorlarında bıraktık. Bir kenara not edelim; Gazze’de de artık savaş yok! Buna savaş demek bir deney halini görmezden gelmek demektir. Şöyle söylemek de mümkün artık dünyanın herhangi bir yerinde yaşayan masum ve mazlum halklar üzerine girişilen bir saldırı Gazze’den ilhamla daha acımasız hale dönüşebilir. Gazze gittikçe şiddetin deney alanına dönüşüyor zira…

Ustalara Saygıyla

2008-12-25T00:19:00.002+02:00

BAĞLANMAYACAKSIN

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
"O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.

Ve zaten genellikle o daha az sever seni,
Senin onu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de
korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları...
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
"O benim." diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin...
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait
olacaksın.
Mesela turuncuya, yada pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem
de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak...

CAN YUCEL

Ustalara Saygıyla

2008-12-24T17:03:00.000+02:00

Cemil Meriç

“Tabiati isimlendiren insan, bir yandan bu sekilde tabiata kemend atmis, ama bir yandan da kelimenin boyundurugu altina girmistir.
Garip bir diyalektiktir bu, bir nevi yabancilasma. Once dostu olan kelimelerin, sonradan esiri olur insan. ...
Bugun insanligin bedbaht tarafi bilmedigi, nereden geldigini ogrenmedigi kelimelerden geliyor.
Cehresini gormedigimiz firavunlara tas tasimaktan, ancak kelimenin buyusunu cozdugumuz zaman kurtulabiliriz.”

2008-12-23T00:29:00.001+02:00

Arif isen bir gül yeter kokmaya,
Cahil isen gir bahçeye yıkmaya.

La edri

şiir resim buluşması

2008-12-22T20:40:00.006+02:00

Hayat Bayram Olsa

Şu dünyadaki en mutlu kişi
Mutluluk verendir
Şu dünyadaki sevilen kisi
Sevmeyi bilendir
Şu dünyadaki en guçlu kişi
Guçlukten gelendir
Şu dunyadaki en soylu kişi
Insafa gelendir

Butun dunya buna inansa
Bir inansa hayat bayram olsa
Insanlar el ele tutuşsa
Birlik olsa
Uzansak sonsuza

Şu dunyadaki en olgun kişi
Aciya gulendir
Şu dunyadaki en zengin kisi
Gönül fethedendir
Şu dunyadaki en üstün kişi
Insani sevendir
Şu dunyadaki en soylu kisi
Insafa gelendir

Dost Kalemler

2008-12-19T01:48:00.000+02:00

SENİ İÇİMDEN TERK EDİYORUM

Binmediğim hiç bir otobüs
Beklemediğim hiç bir durak kalmadı bu şehirde
Gittikçe azalıyor hayat
Neyi erken yaşadıysam
Hep ona geç kalıyorum
Sana göçüyorum her sonbahar
Yolların çıkmıyor aşkıma
Unuttuğun yağmurların adı saklımda
Seni içimden terk ediyorum

Susmaktan yoruldum
Kuşlar ve şarkılar,
bu şehri terk edeli
Efkar demliyorum gözlerimde
yaşlarımı,
yanağıma varmadan öldürüyorum
Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi
Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp
SENİ İÇİMDEN TERK EDİYORUM

Ne unutacak kadar nefret ettin
Ne hatırlayacak kadar sevdin
Yıkık bir duvar kadar bile
Pişman değilsin biliyorum
Beni hep bulmamak için aradın
Yanıldığımdın
Yangınımdın
Yangındın

Sensizliğe yenilmek
Sana yenilmekten zor olsada
Ardımda bir sürü "belki"ler bırakarak
Seni içimden terk ediyorum

Şimdi
İçimde öldürecek bir anı bile bulamayan
İki yarım kaldık
Tamamlayamadık bizi
Elinden tutamadık yanlızlığımın
Saçlarımıda uzaklarına gömdün

İçimin mavisi senin okyanusundandı
Al! geri veriyorum.
Kilitleri hep yanlış kapılara vurdun
Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim
Sana bensizliği terkediyorum

"Yarime uzanmayan bütün dallar kırık" demiştin
Aşk içinde doğmuşsa nereye kaçabilirdi?

Ne tuaf değil mi?
İçimi acıtanda sendin
Acımı dindirecek olanda.
"Ya öldür beni"dedim
Ya da ğit benden.
İçi bulanık bir sevdanın ucunda
Seni kaybettim.
Aldırmadın aldırmalarıma
Bir gecede yakıp yarini
Şafaklara sattın ihanetini
Küllerime basanlar bile utandı yaptığından
İşte soluk bir ömrün son nefesi
Benden
İçimden
Terkediyorum.

KAHRAMAN TAZEOĞLU

Ustalara Saygıyla

2008-12-19T01:45:00.001+02:00

Diyebilseydim

Anladım diyemem ki ! Suçluyum.
Belki ben anlatamadım sana kendimi
Tutuştum, yandım da yokluğunda her gece
Yine gözyaşlarımla söndürdüm kalbimi.Her gün her dakika seni özlerdim
Bitmezdi kederim senin yanında bile
Susardım, gözlerime baktığın zaman
Mermer bir heykelin çaresizliğiyle

Oysa neler düşünürdüm sen yokken
Sana kavuşunca neler söylemek isterdim
Dakikalar bir ışık hızıyla geçerdi
Ayrılık başlayınca ben biterdim.

En kötüsü beni koyup gitmendi
O, öyle bir yalnızlıktı anlatılmaz
Hep yarım kalmış heyecanlar hazlar içinde
Biterdi bir kış, geçerdi bir yaz.

Ve nice yıllar kovalardı birbirini
Gözlerimde gitgide büyürdü mesafeler
Bütün teselliler uzaklarda kalırdı
Bütün çiçekleriyle solardı bahçeler

Ne olurdu saadetlerin en büyüğü
İşte ellerimde al, diyebilseydim
Anlardın ve hiç gitmezdin, değil mi?
Bir gün duyduğum gibi kal diyebilseydim.
Ümit Yaşar Oğuzcan

Dost Kalemler

2008-12-19T01:41:00.000+02:00

Şimdi gidiyorsun
Git
Oysa senden tek bir damla istemiştim
Sana kocaman bir deniz sunmak için
Şimdi gidiyorsun
Git

Ne zaman başladı bu hikaye
Anımsamak zor
Gençtim
Hazırda fırtınalarım vardı dört nala sevdalarım
Komazdı öyle üç-beş nöbetleri
Geceler içimi acıtmazdı böyle

Bir insan bu kadar eksilebilir mi

Hatırlarsan sesine uyku kaçmış bir adam vardı
Bu şehrin biryerlerinde
Düşler ormanının gece bekçisi derdin sen ona
Gözlerinde gizledi o seni sen bilmedin
O adam bendim unuttun mu
Bak sevdiğin adam gülmeyi bile unuttu
Seni unutamadı

İşin kolayına kaçmadım
Uğruna ölmedim yani
Uğruna ölünecek sandığım biri için yaşadım hep
Sen bunu da bilmedin
Ben bir bakışına bin anlam yükledim
Sen aşka kestirmeden gittin
Bir hayatın özetini bırakıp avuçlarıma
Şimdi gidiyorsun
Git
Bana karanlığın ne demek olduğunu öğretmeden
Bütün ışıklarımı söndürüyorsun

Bu cehennem cinayetlerini işliyorsun
Sonra bunlara intihar süsü veriyorsun
Yazıklar olsun yazıklar olsun
Susuyorsun susuyorum susayacaklarım bitmiyor
Hani sen sevdiğini
Yarı yolda bırakacak kadar yüreksiz değildin
Düşmemeyi öğretecektin nerdesin nerdesin

Uzun lafın kısası yoktur
Anlatacağım çok şey var
Hoyrat bir rüzgar gibi geldin
Aklımı hayatımı dağıttın
Şimdi gidiyorsun
Git

Daha ayrılığa bile çarpmadan
Aşk bize döndü
Bir yılan gibi soktun koynuma kimsesiz geceleri
Artık ölüm sana dokunamamaktan kötü değil
Ama sana dokunmak da yasak bana
Göz çukurlarımdaki karanlık bunu anlatır
Sen var ya sen
Allah kahretsin

Yani şimdi
Gözleri sana benzeyen bir kızım olmayacak mı
Yani şimdi başkaları mı sevecek seni
Ben saçlarını okşadığım zaman
Ellerin öksüz kalırdı
Şimdi gidiyorsun git

Kahraman Tazeoğlu

Dost Kalemler

2008-12-14T22:24:00.001+02:00

KİMSE DÜŞLERİNİN TERKİNE UĞRAMADI

Nedense benim etrafımda, hayatlarının karnına basıp canlarının acıdığından yakınan, anlaşılmaz trajedilere alışmış veya alıştırılmış binlerce insan vardır.
Bir okul kapısında umut arayışı, bir gece mavisinde renk arayışı, bir deniz sahilinde huzur arayışı, bir dostun sesinde özlem arayışı, iki damla gözyaşında çare arayışı, bir annenin kucağında şefkat arayışı, bir sigara dumanında yalnızlık arayışı olan bu insanlara benim de hayatımın da garip bir sempatisi vardır. Onların hayatlarındaki bütün kapıların açma kollarının arkada olduğunu ve bütün kapıların onların yüzlerine kapalı durduğunu düşünürüm. Onları görmezden geldiğim zamanlar, günlerce acı çeker, “Acaba benim yüzümden mi?” diye kendimi suçlarım. Yine de, bir bahar sabahı pembe hayalleriyle, hayatın ortasında dimdik durup, kader çizgilerinde umut gözleyen bu insanlara ne zaman baksam, gözbebeklerinde kendimi görürüm. Bazen düşünürüm; “Yoksa ben de onlardan birimiyim?”
…

Kalbimin bütün kapılarının çıkmaz sokaklara açıldığı tezatlıkları vardır hayatımın. Zamanı tersinden yaşadığım, kelimeleri tersinden yakaladığım, başım döndüğünde dünyanın tersine döndüğüne inandığım çıkmazları vardır hayatımın. Bu yüzden midir; yoksa bilemediğim başka bir nedeni mi vardır anlayamadım ama yaşadığım sürece, en iyi arkadaşım olduğuna inandığım hayat, ruhumun içinde, henüz kazananı belli olmayan ve harp sahnesini andıran bu kördüğüm olmuş tersliklerimden dolayı, beni memnun edemediğini düşünüp, dayanılmaz sancılar çekmektedir. Her şeye rağmen, benim ve hayatımın dümeni kırılmış bir gemi gibi sürüklenip, bilinmez derinliklerde alabora olmamızı engelleyen kaçamayacağımız bir gerçek vardır. O da ölümün benimle birlikte hayatımı da hep açık duran kapısından istediği an içeri çağırıp ilmek ilmek dokunabileceği gerçeğidir.
…

Hayat bana, kendisine bir düşün değil; binlerce düşün penceresinden bakıp, gerçeğe hangisinin daha yakın durduğunu keşfetmemi söyledi. Ben ona bir düşün penceresinden baktım, hiçbir gerçek göremedim. O ise aldırmaz tavrıma bakmadan, beni memnun edemediği için ağır sancılar çekti! Çektiği sancıları bana hissettirmemek için baharlarda gül oldu gülümsedi, dallarda yaprak oldu yeşerdi, kırlarda çiçek olup renklendi. Ben onu dalından koparıp soldurdum; o iki damla gözyaşı döktü...
“Ağlıyor musun?” dedim.
“Bunlar sevinç gözyaşları” dedi.
Hayat bana yalan söyledi! Ben ona küstüm, o bana hâlâ küsmedi. Şimdi de, baharla birlikte kapımda bekliyor. Düşünüyorum, alsam mı onu içeri? O zaten hep içimde değil mi? “Şimdi git sonra gel!” desem, o benimle gelip, benimle gidecek değil mi? “Kış örtüsünü çekmeden, kardelenler açmadan gelme!” desem, onlar zaten hayata merhaba demek için açan, onu yeşertmek için örtüsünü çeken değil mi? “Aklımın ve yüreğimin kapılarından girmeden benim olamayacaksın” desem, o zaten aklım ve yüreğimden de içerde değil mi? Ben mi onu yaşıyorum, yoksa hayat mı beni yaşıyor? Ben mi onun içindeyim, yoksa hayat mı benim içimde? O galiba, gözlerim kapalıyken görebileceğim bir suret, kulaklarım kapalıyken duyabileceğim/sevebileceğim bir ses ve her aynaya bakışımda, bana bakan bir yüzdür...
…

Kimse, düşlerinin terkine uğramadı! Ben de...
Hayatım zaten bir düş…Bir gün düşeceğim toprağa ve gözlerimi sonsuz hayatın kapılarından girmek için kapatacağım. İşte o zaman, hayat denen bu düşten ilk kez uyanmış olacağım!

Nurdal Durmuş

Dost Kalemler

2008-12-14T22:10:00.000+02:00

SAİR ZAMANLAR

İçinizi vakitsiz bir hüzün kaplar aniden. Ne olduğunu anlayamaz, bütün gürültülerden kaçıp yalnızlaşmak istersiniz. Kaçtıkça çoğalır sesler, yalnızlaştıkça büyür hüznünüz. Sebebini bilemediğiniz sımsıcak yaşlar damlar kalbinize aniden. Ne çalacak bir kapı, ne yaslanacak bir huzur… Sessizce sıkıntılarınızın içine saklanır, kör karanlıklarda aydınlık ararsınız… Gün aralıklarından uykuya, gece aralıklarından yıldızlara koşarsınız. Zaman girdaplarında avare dolaşan vakitsiz bir ayrılığın, gözlerini size kırptığını görürsünüz. Ne geriye dönüp geçmişinize kavuşabilir, ne geçmişi terk edip geleceğe gidebilirsiniz. Sessizce ağlar, saklanacak bugün ararsınız. Bulamaz kahrolursunuz…
…
Hüzünlü… Ağlamaklı… Çaresiz... Her şeye meydan okuyan kendimin alışamadığı, ağladığı ilk ayrılıktı. Biliyorum bu son gidişin. Birbirini gören aynaların içinde uzayan sayısız yollar kadar uzun yolun. Dokunsam tutacak kadar yakın, ama hiç dokunamayacağım kadar uzak. Sahi, sen hangi aynadan yansıyan gerçeksin? Hangi gecenin yıldızı, hangi yolun yoldaşısın? Sahi, arkasına bakmadan bırakıp giden senmisin?
…
Bilmem! Ne gösterir zaman? İnsanlar, ayrılığa da alışmalı. Kader! Üzülme, bazen de ayrılıklardır insanları birbirine kavuşturan. Biliyorum. Bu son gidişin. Artık dönmeyeceksin. Arkandan su dökmek bile işe yaramayacak. Gözlerinin içinden bana doğru akan görüntü karelerinin içerisinde yer almayacağım artık. Nazlı bir kalp olup küsemeyeceğim sana. Ürkek bir kelebek gibi konamayacağım yüreciğine. Ayrılmak alışmaktan da zormuş!
…
Sabah… Güneşin uyandığı vakitler. Çöpçüler güneşle birlikte geceyi süpürüyor sokaklardan. Uykulu gözleriyle şehre iniyor insan. Apartman kapılarından sayısız kaygılar düşüyor hayata. Caddeler… Sokaklar… Arabalar… Çocuklar… Babalar… Anneler… Bu benim adımlarını zamanın kalbinde koşturanları ilk seyredişim. İlk duyuşum: emeklerini fabrikalarda, konfeksiyon atölyelerinde kendi elleriyle öğüten adamların çaresiz feryatlarını. İlk tanıyışım, akşama kadar biriktirilen umutları, sabaha kadar yutup, yaşama her gün yeni kaygılar düşüren dünyanın dönüşünü.
…
Akşam… Güneşin uyuduğu vakitler. Güneş camlara çekilen perdelerle yavaşça süzülüyor hayattan. Az sonra gecenin koynuna yaslanacak şehir... Yaşam, gecenin aralıklarından içeriye süzülen ışık huzmelerinin aydınlığında solunacak. Kent, karnına basan her günah adımla biraz daha acı çekecek. Kulağına fısıldanan her günah şarkıyla biraz daha çığlık atacak. Gece, kendi ruhunun dinginliğinde bile huzur bulamayacak. Hayat vurdumduymaz insanların gürültülerinden kendi sesini duyamayacak. Kent, içindekilerle birlikte kör bir bıçağa sırtını dayayıp, acılara arabesk ağıtlar yakarak, sancılarıyla birlikte sabahlara kadar sahte bir tebessümle somurtacak!
&
İçimde saklı duran, saklandığım bu şehirde: yaşamsal davranış biçimlerimden geriye "büyümekten değil, içindeki sesi yitirmekten korkan" bir "ben" kaldım. Rabbim, ben artık seslerin ortasında sessizliği arayanlardanım. Gördüklerimin, yaşadıklarımın sancısını hissedemez oldum. Yalvarıyorum, "ölümü unutmadan ellerimden tut" yoksa düşeceğim
Nurdal Durmuş

Bayram öncesi kabir ziyareti

2008-12-13T18:23:00.005+02:00

Ne özledim seni bir bilsen
Nasıl tütüyorsun burnumda,
Yutkunamıyorum seni andıkça,
Hatta nefes alamıyorum
Cüzdanımdaki resmine baktıkça
Issız gecelerimde Hayaline kapılıyorum sessizce
Şimdi olsaydı diyorum, Okşasaydı saçlarımı,
Islak gözlerimi silebilseydi,
Bu kadar erken gitmeseydi de torunlarını görebilseydi.
Yaşasaydı da dağ dağ gerilerde olsaydı.
Telefonda duyabilseydim sesini,
Rüzgârlar getirseydi kokusunu,
Bir mektubu bir selamı gelseydi
Yılda bir, hatta on yılda bir görseydim,
O benim buğulu gözlerimden
Ben onun mis kokulu ellerinden öpseydim.
Koklasaydı bağrına basa basa
Saçının her teline Bin buse kondursaydım.
Göğsünde uyusaydım
Bastığı yerlere sürseydim yüzümü
Ama hasret koymasaydı gözümü
Babam deseydim doya doya
Beraber yudumlasaydık çaylarımızı
Beraber yaşasaydık yaşayamadıklarımızı
Sadece rüyamda değil, Yanımda görebilseydim.
Babacığım keşke seninle aynı gün ölebilseydim.
Ardında aslında mutsuz bir nefes bıraktın,
Kulağımda çınlayan bir hoş ses bıraktın.
Beni çok erken yetim bıraktın.
Ah! Bir bilsen seni ne çok özledim.
İnan o çocuk ruhumla Gelirsin diye yıllarca bekledim.
Hiç inanmadım öldüğüne,
Uzansam tutacağım sandım
Günde bin kez uzandım,
Bir kez bile tutamadım.
Gördüğüm her ak saçlı adamı
Sensin sandım zaman zaman
Karşımdasın gibi gördüm kimi an
Ama kayboldun duman duman.
Ah bir bilsen babacığım,
Bu yetimlik ne yaman.
Sen gittin gideli sevmiyorum bayramları,
Yalan değil kıskanıyorum
Babalı olanları...

Bayram öncesi kabir ziyareti

2008-12-13T18:17:00.001+02:00

Öğretmen baba olmasa da babanın yarısıdır. Babanın yarısı bilinir.Ben de seni baba bildim ruhun şad olsun öğretmenim

Hakkın hukukunu bilip,
Amacına eren öğretmen.
Yüreğini sofra edip,
Meydanlara seren öğretmen.
Riyakârı düşünmeyip,
Edepliye veren öğretmen.
Bahçeye fideler ekip
Çiçekleri deren öğretmen.
Hep iyiliklere çekip,
Kötülüğü gören öğretmen.

2008-12-13T18:13:00.001+02:00

Yeşil başlı gövel ördek
Uçar gider göle karşı
Eğricesin tel tel etmiş
Döker gider, yâre karşı

Telli turnam sökün gelir
İnci mercan yükün gelir
Elvan elvan kokun gelir
Yâr oturmuş yele karşı

Şahinim var bazlarım var
Tel alışkın sazlarım var
Yâre gizli sözlerim var
Diyemiyom ele karşı

Hanı Karac'oğlan hanı
Veren alır tatlı canı
Yakışmazsa öldür beni
Yeşil bağla ala karşı

Bayramınız Bayram Ola

2008-12-13T18:08:00.001+02:00

Ağaçlara dizlerimi çizmek pahasına çıkmaktan, dalların ucundaki kırmızı elmalara uzanırken ki heyecanımdan vazgeçeceksem;

Yağmurun yağmasına, 'çiçekleri büyütüyor' diye sevinmek yerine 'beni ıslattı' diye kızacaksam;

Kar tanelerinin usul usul yüzüme değmesiyle neşelenmeyecek, yerde birikmesine sabırsızlanmayacaksam, avuç avuç soğuktan moraran ellerime aldığımda gülümseyerek seyretmeyeceksem;

Gökyüzünde ne çok yıldız olduğuna hayranlıkla bakmaktan vazgeçeceksem,
her gün Güneş'in doğuşu ve batışı beni heyecanlandırmayacaksa, bir tırtılın kelebeğe dönüşmesi beni şaşırtmayacaksa, balıkların nasıl olup da nefes almadan yüzebildikleriyle ilgilenmeyeceksem;

Toprağı karıştırmaktan, kuşları okşamaktan, kumdan kaleler yapmaktan, ellerim 'kirlenir' diye vazgeçeceksem;

Resim yaparken; dağların ardından gülümseyerek doğan Güneş, bahçesinde çiçekler dolu, kapısından da ırmak geçen bir evi bütün renkleri kullanarak çizmek yerine, sadece karakalem çalışacaksam;

Düşler kurmayı bırakacaksam en olmazından, bulutların beni
Taşıyabileceğine en uzak diyarlara, Ay'ın sırf küçükler karanlıktan korkmasın diye
doğduğuna, bir gün çok zengin olup büyükler dahil bütün insanlara bayramlık
elbise giydireceğime olan inancımı kaybedeceksem;

Anneciğime, kaldırım taşlarının kenarlarından fışkırmışını ancak bulabilsem de, çiçek toplamayı unutacaksam;

Babacığıma gözlerini kapamasını söyleyip buruşuk da olsa kocaman kalpler çizdiğim kâğıtları büyük bir sürpriz heyecanıyla vermeyeceksem;

Ninemin elini öpüp kuru bir hatır sormayı, onunla diz dize oturup saatlerce konuşmaya değişeceksem;

Bayramları haftalar öncesinden içim içime sığmayarak beklemektense, bazı formaliteleri içeren, hattâ tatile gidip 'kafa dinlemek'(!) için bir fırsat olan sıradan günler gibi karşılayacaksam;

Sokakta bulduğum acıkmış yavru kediyi doyurmak için koşarak bakkala gidip tereddütsüz cebimdeki tüm parayla süt alamayacaksam ve o kedinin doyuşunu en az annesi kadar zevkle seyretmeyeceksem;

Mızıkçılığı dünyanın en kötü işi kabul etmeyeceksem;
Kandırıkçılığa çıkarlarım için başvurabileceksem;

Her gün yeni bir şeyler öğrenmekten vazgeçeceksem; 'ben her şeyi bilirim' deyip, nutuk atacak birilerini bulunca saatlerce hiç durmadan ve sıkılmalarını umursamadan konuşup onları aydınlatacaksam (!);

Küskünlüklerim birkaç dakikadan fazla sürecekse; korkular surlar örecekse etrafıma;

Uzanamayacaksam başkalarının dünyalarına, dinlemeyi bilmeyeceksem duymak istediklerimden ötesini, görmeyeceksem görmek istemediklerimi;

Sabrım olmayacaksa haklı da olsam gerektiğinde susabilmeye; tahammülüm olmayacaksa başka renklere;

RABBİME her gece hiç bıkıp usanmadan beni, ailemi ve bütün insanları yılandan, akrepten, canavarlardan, bir de karanlıktan koruması için dua etmeyeceksem;

Cennetlerin güzellikleri anlatıldığında 'haydi öyleyse, biz de oraya gidelim' deme cesaretini bulamayacaksam;

Ve yüreğim sadece bana iyilik edenleri içine alabilecek kadar küçülecekse, büyümek istemiyorum, çocuk kalmak istiyorum!...

Hem de yaşım ne olursa olsun, hep çocuk kalmak istiyorum!...

Dost Dost diye nicesine sarıldım

2008-12-12T23:23:00.001+02:00

Dostluk Zor zamanlarda kucaklaşmak,
Ekmeğini paylaşmak,
Ayni yıldıza bakarken bir kaç damla gözyaşı akıtmak,
Ve ayrılırken buğulu gözlerle bakışabilmektir dostluk…”

Bir dostunuz olsun!
Gecenin yarısında "Acaba ..!" demeden
arayabileceğiniz, Arayıp "Derdim var..." dediğinizde, derde derman
sesiyle ruhunuza hayat üfleyen nefesini
hissedebileceğiniz, Arayıp "Seni Allah için seviyorum" diyebileceğiniz,

Kapısını çalıp "Haydi gidelim!" dediğinizde merdâne
ve hasbî, "Nereye?" diye sormayacak kadar sizden
olduğunu bildiğiniz,

Eşinizi yani şerefinizi ve namusunuzu, çocuklarınızı
yani istikbalinizi gözünüz arkada kalmadan kendisine
emanet edebileceğiniz,

Kalbinizi, hissinizi, ruh dünyanızın engin
ufuklarını merhametkâr maviliğiyle kuşatmasına "Evet"
diyebileceğiniz,

Düşüp sürçtüğünüzde sizi siyanet kanatlarıyla himaye
eden ve size uzattığı eline elinizi tereddütsüz
verebileceğiniz,

Ihtiyaç duyduğunuz yer ve zamanda "Kimim var ki..?"
demeden "Ben varım!" nidâsıyla sizi kendisi gibi
hissedebilecek,

Dostum, sevdiğim" dediğinizde aklınızdan şüphe ve
tereddüte dâir kırıntıların dahi geçmeyeceği, samimi,
candan Ve... Sizde siz olmuş, sizin onda o olduğunuz . . .

Bir dostunuz olsun.

Dost Dost diye nicesine sarıldım

2008-12-12T23:19:00.001+02:00

“Kırma dostun kalbini,

Onaracak ustası yok.

Soldurma gönül çiçeğini,

Sulamaya ibrik yok.”

Bayramınız Bayram Ola

2008-12-09T08:24:00.000+02:00

Ne mutlu size ki, Müslümansınız. Ne mutlu size ki, küskünlüğü bırakıp, herkesi sevmeye, herkese gülümsemeye, kişini hatasını aramaktan çok, onun kusurunu kapatmaya çalışıyorsunuz.
Ne mutlu size ki bayram yapıyorsunuz.
Bayramınız bayram ola…
Bayramınız mübarek ola…

Bayramınız Bayram Ola

2008-12-09T08:22:00.000+02:00